Το σχολείο πρέπει να είναι η φωνή του μέλλοντος

Είναι απαραίτητο να υιοθετηθεί η πολιτική που να περιλαμβάνει την παροχή διά βίου εκπαίδευσης

ΧΡΗΣΤΟΣ Β. ΜΑΣΣΑΛΑΣ

Η χώρα μας αντιμετωπίζει προβλήματα που σχετίζονται με τους θεσμούς και την αναδιοργάνωση της παραγωγής και των πολιτικών.

Η οργάνωση της παραγωγής δεν έχει παράδοση και χρειάζεται μια ριζική διεύρυνση της κοινωνικής και εκπαιδευτικής πρόσβασης σε παραγωγικές πρωτοπορίες. Μάλιστα, οι μέθοδοι που εφαρμόζονται σε εξελιγμένους τομείς πρέπει να μεταφυτευθούν σε πολλούς τομείς της οικονομίας και της κοινωνίας. Η καινοτομία αποτελεί αναγκαιότητα...

Η εκπαιδευτική πρωτοβουλία, η οποία ολοκληρώνει τις οικονομικές καινοτομίες, θα πρέπει να περιλαμβάνει την παροχή μιας διά βίου εκπαίδευσης, επικεντρωμένης στην απόκτηση γενικών πρακτικών και θεωρητικών ικανοτήτων. Ενα τέτοιο οπλοστάσιο επιτρέπει στο άτομο να μετακινείται από επάγγελμα σε επάγγελμα, συμμετέχοντας σε ένα είδος παραγωγής που βαθμιαία γίνεται μια πρακτική συλλογικής εκμάθησης και διαρκούς καινοτομίας. Το σχολείο δεν πρέπει απλώς να εξοπλίζει το παιδί με εργαλεία αποτελεσματικής δράσης, αλλά πρέπει επίσης να το ενισχύει με δεξιότητες και συνήθειες διαρκούς σταδιακού πειραματισμού. Σε κάθε τομέα της σκέψης και της πράξης, οσοδήποτε ταπεινού, θα πρέπει να μαθαίνει στους ανθρώπους πώς να σχεδιάζουν και να εκτελούν το επόμενο βήμα. Είναι απαραίτητο να υιοθετηθεί η πολιτική σύμφωνα με την οποία οι άνθρωποι να μπορούν να επιστρέφουν περιοδικά στο σχολείο με δαπάνες του κράτους και των εργοδοτών τους. Πρέπει να γίνει κοινή συνείδηση ότι κανένα στοιχείο της βασικής κοινωνικής τους ενίσχυσης δεν είναι πιο σημαντικό από την απαίτηση για διαρκή εκπαίδευση. Το γεγονός αυτό συνηγορεί ώστε η οργάνωση και η χρηματοδότηση των σχολείων να αποτελούν παράγοντα εξόδου από την κρίση και συνεπώς προτεραιότητα αιχμής στις σημερινές και μελλοντικές συνθήκες.

Μακροπρόθεσμα, η ανάπτυξη μπορεί να βασιστεί στην πρακτική εφαρμογή της γνώσης. Το σημαντικότερο είδος της γνώσης είναι εκείνο που μας επιτρέπει να τυποποιήσουμε, με βάση έναν αλγόριθμο, το μεγαλύτερο μέρος της εργασίας, ούτως ώστε να μπορούμε να τη φέρουμε σε πέρας με τη χρήση τεχνολογιών οι οποίες πολλαπλασιάζουν τις δυνάμεις μας. Ετσι, έχουμε τον χρόνο να μετατοπίζουμε τον ορίζοντα της προσοχής μας από αυτό που είναι επαναλήψιμο σε αυτό που δεν είναι ακόμη.

Μεσοπρόθεσμα, αυτό που μετρά περισσότερο στην οικονομική ανάπτυξη, όσο και σε άλλες πτυχές της πρακτικής προόδου, είναι η ικανότητά μας να συνεργαζόμαστε. Πρέπει να τονιστεί ότι η συνεργασία πρέπει να οργανωθεί κατά τέτοιο τρόπο ώστε να είναι φιλική προς την καινοτομία- δημιουργώντας το θεμέλιο πάνω στο οποίο μπορούμε να επιταχύνουμε την πρακτική εφαρμογή της γνώσης και να μετατοπίσουμε την εστίασή μας στο καινούργιο. Η συνεργασία είναι αναγκαία στην πρακτική της καινοτομίας, είτε οι καινοτομίες είναι τεχνολογικές, οργανωτικές, κοινωνικές είτε εννοιακές.

Η πολιτεία πρέπει να αναζητήσει τρόπο να θεμελιώσει την κοινωνική ενσωμάτωση και την ατομική ενίσχυση στην πρακτική οργάνωση της οικονομίας και της κοινωνίας και στην κοινωνική λογική της ανάπτυξης και της καινοτομίας.

Η κύρια ευθύνη της εκπαίδευσης στη δημοκρατία είναι ο εξοπλισμός του ατόμου ώστε αυτό να μπορεί να σκέπτεται και να πράττει σήμερα, στην παρούσα κατάσταση, ενώ συγχρόνως του παρέχει τα μέσα για να την υπερβεί.

Το σχολείο πρέπει να είναι η φωνή του μέλλοντος. Στο περιεχόμενό της η εκπαίδευση, που αυτό παρέχει, πρέπει να επικεντρωθεί σε έναν πυρήνα γενικών ικανοτήτων και να προετοιμάσει τον νου για τη συμμετοχή σε μια κουλτούρα πειραματική.

Η έλλειψη εκπαιδευτικής στρατηγικής για την οικοδόμηση της κοινωνίας του μέλλοντος οδήγησε τη χώρα μας σε αδιέξοδο, χωρίς προοπτική.

Η κοινωνία μας πρέπει να καταστεί «εκπαιδευμένη» και να συνδυάσει στη διακυβέρνηση τα χαρακτηριστικά της αντιπροσωπευτικής και της άμεσης δημοκρατίας. Πρέπει να τονιστεί ότι η άμεση δημοκρατία δεν αντικαθιστά την αντιπροσωπευτική, αλλά την εμπλουτίζει.

Η αναδιοργάνωση της χώρας μας πρέπει να ανοίξει ορίζοντα για το μέλλον της.

Ο κ. Χρ. Β. Μασσαλάς είναι πρόεδρος ΔΕ του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας και του Συμβουλίου Ανώτατης Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης.

To είδαμε στο Άλφα-Βήτα

Μία διάτρητη απάντηση...

Αρχικά, πρέπει να λάβει τέλος και να υπάρχουν αντιδράσεις κάθε φορά που κάποιος "τολμά" να είναι σκεπτικός σε θέματα μετανάστευσης να χαρακτηρίζεται "ακροδεξιός", "φασίστας" κ.α. Η ιδεολογική τρομοκρατία της εγχώριας "θολοκουλτούρας" και ο φασιστικός τρόπος με τον οποίο οι "προοδευτικοί" αριστεροί επιχειρούν να απαντήσουν στα επιχειρήματα της "κοινής λογικής" έφτασε στο απροχώρητο.

Δεν είναι πρόοδος, κύριοι-ες, η επιβολή των απόψεών σας με χαρακτηρισμούς. Είναι αριστερός φασισμός σταλινικού τύπου! Πρέπει να καταλάβουν ότι η Δημοκρατία χωρά όλες τις απόψεις και οι απαντήσεις δίνονται με επιχειρήματα κι όχι με αφοριστικούς χαρακτηρισμούς!

Σχετικά, τώρα, με τα λόγια που έδωσαν το ερέθισμα στον κ. Λυγερό για το άρθρο του, τα ακούσαμε κι εμείς από τον ΓΑΠ κι αρχικά τα αποδώσαμε στα κακά Ελληνικά του. Όμως, όπως πολύ σωστά επισημαίνει ο κος Λυγερός, δεν πρόκειται για παράλειψη, αλλά για ιδεολόγημα. Μπορεί ο Πρωθυπουργός της χώρας να θεωρεί την απόκτηση ιθαγένειας ανθρώπινο δικαίωμα του λάθρο- ή μη μετανάστη; Εκτός κι αν ο ΓΑΠ είναι υποδεέστερος πρωτοετούς φοιτητή. Διαλέγετε και παίρνετε...

Του Σταύρου Λυγερού
Στην Καθημερινή

Όταν προχθές ρωτήθηκε για την παράνομη μετανάστευση, ο πρωθυπουργός απάντησε με ένα κράμα ιδεολογικής εμμονής και φτηνής προπαγάνδας. Δήλωσε ότι η κυβέρνηση Σημίτη έβαλε «μία πρώτη τάξη».Οι πολίτες γνωρίζουν εάν οι μαζικές νομιμοποιήσεις των κυβερνήσεων Σημίτη και Καραμανλή έβαλαν τάξη ή όχι. Κατηγόρησε, επίσης, τη Ν.Δ. ότι δεν επέβαλε το ελληνοτουρκικό σύμφωνο για την επαναπροώθηση. Η αλήθεια είναι ότι η Άγκυρα δεν το εφαρμόζει. Έχει δεχθεί λίγους πίσω και διευκολύνει όσους προσπαθούν να εισέλθουν παρανόμως στην Ελλάδα. Την ίδια τακτική ακολουθεί και επί κυβέρνησης Παπανδρέου. Αλλαγή θα υπάρξει μόνο εάν οι Τούρκοι υποχρεωθούν να συνάψουν συμφωνία επαναπροώθησης με την Ε.Ε.

Ο πρωθυπουργός δήλωσε ότι τώρα ελέγχονται τα σύνορα. Η αλήθεια είναι ότι η ροή της παράνομης μετανάστευσης δεν έχει συρρικνωθεί και είναι δύσκολο να συρρικνωθεί. Ακόμα και όταν το Λιμενικό εντοπίζει πλοιάρια συνήθως υποχρεώνεται να κάνει επιχείρηση διάσωσης και να μεταφέρει τους παρανόμως εισελθόντες σε ελληνικό έδαφος. Ο πρωθυπουργός είπε ότι ο ισχύων Κώδικας Ιθαγένειας «είναι χωρίς κανόνες, είναι πολύ χαλαρός, είναι αυθαίρετος, είναι χωρίς ουσιαστικές προϋποθέσεις». Τίποτε από αυτά δεν είναι αλήθεια. Προφανώς τον θεωρεί αυστηρό και γι’ αυτό προωθεί το νομοσχέδιο που προβλέπει ότι η Ελλάδα θα παραχωρεί ιθαγένεια πολύ πιο εύκολα από τη συντριπτική πλειοψηφία των χωρών-μελών της Ε.Ε. Δεν τον απασχολεί ότι έτσι αναπόφευκτα θα τροφοδοτηθούν οι ροές παράνομης μετανάστευσης.

Αντί να απαντήσει στη συγκεκριμένη κριτική Σαμαρά, ο πρωθυπουργός τον κατηγόρησε για «ακροδεξιά αντίληψη». Η ιδεολογική τρομοκρατία υποδηλώνει βαθύτατα αντιδημοκρατική νοοτροπία. Εν προκειμένω γίνεται και πολιτικό μπούμερανγκ. Ο πρωθυπουργός είπε ότι το νομοσχέδιο για την παραχώρηση ιθαγένειας «είναι και χρέος απέναντι σε ανθρώπινα δικαιώματα ατόμων που έχουν πια επιλέξει την Ελλάδα ως πατρίδα. Και τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν μπαίνουν σε δημοψηφίσματα». Αντί να κάνει διάκριση νόμιμων και παράνομων μεταναστών, τους έβαλε σε ένα τσουβάλι, μιλώντας γι’ αυτούς που επέλεξαν την Ελλάδα. Κουβέντα για το δικαίωμα της Ελλάδας (και κάθε κράτους) να επιλέγει ποιους πολιτογραφεί. Πρόκειται για ιδεολόγημα και όχι για παράλειψη. Τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι αδιαπραγμάτευτα, αλλά ούτε πρωτοετής φοιτητής δεν θα ισχυριζόταν ότι η απόκτηση ιθαγένειας από ένα μετανάστη είναι ανθρώπινο δικαίωμά του.

ΔΕΙΞΕ ΜΟΥ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ...

ΙΔΕΟΓΡΑΜΜΑ

Βλέπεις την επιχειρηματολογία του «Πατάξω σε, αφανίσω σε» στις συζητήσεις μας, ακούς το « Για να σου πω ρε κάτι που δεν ξέρεις για τον (την) τάδε επώνυμο (-η) που μου είπε ένας κολλητός μου...», παρατηρείς τον τρόπο με τον οποίο η εξουσία σπέρνει φήμες για πολιτικές που σκέφτεται να υλοποιήσει και ψυχομετρά τις αντιδράσεις μας και εκεί φαίνεται το ανάγλυφο της Ελληνικής Παιδείας, το γνωστό «Άρτσι, μπούρτσι και λουλάς».

Το κακό πάει καμιά τριανταριά χρόνια πίσω. Ξεκινά με την εγκληματικά μελετημένη κατάργηση των Αρχαίων Ελληνικών. Αν δείτε γύρω στον κόσμο όλα τα εκπαιδευτικά συστήματα διδάσκουν την αρχαιοελληνική γραμματεία εκτός από τον τόπο στον οποίο γεννήθηκε και αναπτύχθηκε.

Συνεχίζεται με την βαθμιαία πολιτική του κόβω κείμενα και αντί να μιλώ για το νόημα τους τα παπαγαλίζω με τη μετάφραση τους γιατί έτσι είναι πιο εύκολο να μπω στο πανεπιστήμιο που έχει ως αποτέλεσμα να στραγγαλιστεί η όποια κριτική σκέψη αποπνέεται από το παλιότερο σύστημα.

Στην πορεία θα δούμε πολλούς παπαγάλους, που πάρα πολλοί από αυτούς θα διδάξουν τις επόμενες γενιές συνΕλλήνων την παπαγαλία – πνευματική αδράνεια που οδηγεί στη νοοτροπία του «Ωχ αδερφέ δεν θέλω να σκέφτομαι εγώ για μένα κάντο εσύ αντί για μένα και βλέπουμε» ως την ύψιστη ακαδημαϊκή τέχνη που σε οδηγεί στα ........
καλύτερα μεταπτυχιακά και ντοκτορά. Προσλαμβάνεις και μια εταιρεία που σου γράφει όλες τις εργασίες σου από βασική πτυχιακή μέχρι και διδακτορική διατριβή, και για πότε γίνεσαι πανεπιστημιακός και βολεμένος ούτε που το παίρνεις είδηση, φτάνει να είσαι διαθέσιμος και πρόθυμος για πολλά.

Για να είμαστε όμως δίκαιοι, από όλο αυτό το νοσηρό πλέγμα, εξαιρούνται οι των Θετικών Επιστημών. Οι επιστήμες αυτές δεν παίζουν με το μυαλό του σπουδαστή τους. Δεν το αδρανοποιούν και αποχαυνώνουν. Εκεί δεν μπορείς να είσαι παπαγάλος. Ή θα λύσεις μια αλγεβρική εξίσωση ή δεν θα τη λύσεις. Δεν μπορείς να την μάθεις απέξω. Πρέπει να στροφάρεις στο αντικείμενο. Να έχεις σκέψη. Να λύνεις προβλήματα. Στο σχέδιο ή ξέρεις να το κάνεις σχέδιο ή δεν ξέρεις. Δεν παπαγαλίζεται. Και στη Φυσική μπορεί να μάθεις τη θεωρία απέξω, αλλά όταν σου ζητηθεί να λύσεις τις ασκήσεις της θα πρέπει να το κάνεις, διαφορετικά ατύχησες.

Τελευταία αλλά όχι έσχατη έρχεται η Έκθεση, γλώσσα το λένε τώρα. Δε χρειάζεται να σας πούμε για τη σφαγή που γίνεται στις Πανελλήνιες. Τί φταίει;. Ειδικά στην τελευταία πενταετία τα φιλολογικά μαθήματα αύξησαν τις ώρες τους. Αλλά γενικώς τα φιλολογικά μαθήματα όσο πιο πολύ αυξάνουν τις ώρες τους, τόσο χειρότερα πάνε σε επιδόσεις οι μαθητές. Τί στο καλό γίνεται έχει μελετηθεί από τους επιστήμονες του χώρου;. Πώς το εξηγούν το φαινόμενο;. Τί μας λέει η ΠΕΦ (Πανελλήνια Ένωση Φιλολόγων) και τί κάνει;. Γιατί ποτέ δεν γίνεται κάτι για να πάει καλύτερα ο κλάδος τους προς όφελος των μαθητών και της Ελληνικής κοινωνίας;.
Αυτός που δεν έχει γλώσσα, δεν έχει σκέψη. Δεν έχεις φρόνημα και ελευθερία. Και όταν υποδουλώνεσαι ακόμα και πανεπιστημιακός να είσαι θα είσαι δούλος-πανεπιστημιακός των άλλων και όχι αφέντης του εαυτού σου. Είναι θέμα χρόνου να σε ξεράσει το σύστημα των αφεντικών σου για τον επόμενο πρόθυμο δούλο.

Από το Καφενείο

Θ. Δραγώνα σε πανικό - Η επιστολή προς Μίκη και η απάντηση

Μάλλον σε κατάσταση πανικού η κα Δραγώνα με επιστολή της προς το Μίκη Θεοδωράκη και με συγκαλυμμένη απολογητική διάθεση σχετικά με την ιδιότητά της τον καλεί εμμέσως να "διορθώσει" τα όσα είχε γράψει σε επιστολή του προς τον Σ. Ληναίο. Φροντίζει, βέβαια, να δηλώσει το θαυμασμό της στο "έργο και τους αγώνες" του Μίκη, ελπίζοντας στην επιείκειά του. Όμως ο Μίκης είναι πολύ έμπειρος για να "μασήσει" και της δίνει "πληρωμένη" απάντηση, η οποία ουσιαστικά αποτελεί σημαντική ιστορική αναδρομή, ανάλυση της έννοιας του έθνους και κυρίως μια εμπεριστατωμένη κριτική στο βιβλίο της. Απολαύστε τον!

Στο τέλος της ανάρτησης θα διαβάσετε μια επιστολή Ελληνίδας φιλολόγου που υπηρετούσε στη Λήμνο σε μια ομάδα συζητήσεων σχετικά με την έννοια του έθνους, με αφορμή το "Μακεδονικό". Τις απόψεις της αυτές τις στήριζε με το επιχείρημα ότι "αυτά λέει η σύγχρονη επιστήμη", διότι αυτά διδάχτηκε στο Πανεπιστήμιο. Είναι ξεκάθαρο ότι η κα Δραγώνα και οι ομοϊδεάτες της Πανεπιστημιακοί (κι εδώ) εκτρέφουν γενιές νέων και ανυποψίαστων επιστημόνων με ακριβώς τις ίδιες εθνομηδενιστικές ιδέες. Το απόσπασμα του Μίκη από το βιβλίο της κας Δραγώνα και η επιστολή της φιλολόγου είναι "ανατριχιαστικά" ίδιες.

Από το Ρεσάλτο

Ο Μίκης απαντά στη Θάλεια Δραγώνα

Με επιστολή της στο Μίκη Θεοδωράκη η κ. Θάλεια Δραγώνα διαμαρτύρεται για συκοφαντική δυσφήμιση εναντίον της.
Ο Μίκης, με δική του επιστολή, ξεκαθαρίζει τα πράγματα.


Η επιστολή της κ. Δραγώνα:
2 Ιανουαρίου 2010

Αγαπητέ Μίκη Θεοδωράκη,

Κυκλοφόρησε πριν λίγες ημέρες στο διαδίκτυο επιστολή σας προς τον Στέφανο Ληναίο με πολύ απαξιωτικά σχόλια για το πρόσωπό μου και παραθέματα από το δημοσιευμένο έργο μου που είναι όλα παντελώς ψευδή και κατασκευασμένα.
Σας ενημερώνω ότι δεν είμαι ιστορικός και δεν γράφω ιστορικά βιβλία. Λόγος σαν «Η ελληνική ταυτότητα δεν υπήρχε πριν από το 19ο αιώνα. Δημιουργήθηκε έξωθεν σε μια εποχή εθνικισμού, αποικιοκρατίας και επεκτατικού ιμπεριαλισμού. Κοντολογίς κάποιοι από το εξωτερικό μας είπαν τον 19ο αιώνα ότι είμαστε Έλληνες κι εμείς το δεχθήκαμε για να κονομήσουμε (!!!) πουλώντας το παραμύθι ότι είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων», δεν βρίσκεται πουθενά στο δημοσιευμένο έργο μου και δεν χαρακτηρίζει την πανεπιστημιακή και κοινοβουλευτική μου πορεία. Τέτοιου είδους κατασκευάσματα είναι μιας συκοφαντικής εκστρατείας εναντίον μου.
Είμαι κοινωνική ψυχολόγος, ερευνώ και γράφω πάνω στις κοινωνικές ταυτότητες έχω δώσει μεγάλο μέρος της ζωής μου για την υπεράσπιση των αρχών της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης σε αυτόν τον τόπο.
Σας στέλνω μέρος των δημοσιεύσεων μου για να κρίνετε εάν όσα παρατίθενται στις εφημερίδες και στο διαδίκτυο ανταποκρίνονται στην αλήθεια. Εάν διαπιστώσετε ότι είναι κατασκευασμένες φράσεις, σας παρακαλώ πολύ να βρείτε μια ευκαιρία να το δηλώσετε.
Σας γράφω επειδή θαυμάζω την αστείρευτη δημιουργικότητά σας και τους αγώνες σας για τη δημοκρατία και είμαι σίγουρη ότι η αναζήτηση της αλήθειας και η προάσπιση των δημοκρατικών αρχών έχει πρώτιστη σημασία για σας.
Με εκτίμηση
Θάλεια Δραγώνα

Σας επισυνάπτω και 2 πρόσφατες συνεντεύξεις μου όπου θα βρείτε και όλα τα παραποιημένα παραθέματα


Απάντηση Μίκη

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ
Επιφανους 1
117 42, Αθήνα
τηλ. 210-9214863
fax 210-9236325
e-mail: mikisthe@otenet.gr

Προς την κ. Θάλεια Δραγώνα
Καθηγήτρια Κοινωνικής Ψυχολογίας
Τμήμα Εκπαίδευσης και Αγωγής στην προσχολική ηλικία
του Εθνικού και Καποδστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Ναυαρίνου 13, 10680 Αθήνα
Αθήνα, 10.1.2010


Αγαπητή κυρία Δραγώνα,

Έλαβα την επιστολή και τα βιβλία σας και σας ευχαριστώ. Διάβασα επίσης στο «Βήμα» και τα «Νέα» τις συνεντεύξεις σας, οι οποίες όμως κινούνται μονάχα γύρω από δυο-τρεις φράσεις που σας αποδόθηκαν εδώ και πολύ καιρό, για να διαψευσθούν ύστερα από μεγάλη και αδικαιολόγητη καθυστέρηση. Οι συνεντεύξεις αυτές και η μεγάλη προβολή τους (σε συνδυασμό με την φίμωση των αντιθέτων απόψεων) δεν πετυχαίνουν τίποτε άλλο παρά να αποκαλύπτουν στον ελληνικό λαό τους πανίσχυρους φίλους σας στα ΜΜΕ αποδεικνύοντας το εύρος και τα ερείσματα αλλά και τον συντονισμό της προσπάθειας που εξυφαίνεται με στόχο την αλλοίωση της εθνικής-ελληνικής μας ταυτότητας. Καθώς και τον τρόμο που δημιουργεί η αυξανόμενη παλλαϊκή αντίδραση στις απόψεις σας, που ακυρώνει την αρχική σας προσπάθεια να εκμεταλλευθείτε την αντίδραση του κ. Καρατζαφέρη βαφτίζοντας όσους διαφωνούν «ακροδεξιούς».

Τρόμος που φτάνει σε σημείο να προκαλεί συμπτώματα της «Λύσσας-Σόρος» σε υποταχτικούς κονδυλοφόρους όπως σ’ αυτόν τον δυστυχή κ. Χάρη σε σημερινό (9.1.10) ένθετο αθηναϊκής εφημερίδας.

Επειδή τυχαίνει να είμαι ένας από τους πρωτεργάτες αυτής της εκστρατείας για την ενημέρωση του ελληνικού λαού με ρίζες βαθειές στην αληθινή ελληνική Αριστερά από την εποχή του ΕΑΜ, θα ήμουν ο τελευταίος που θα επέτρεπα στον οποιονδήποτε να καπηλευτεί την λέξη και την έννοια «πατρίδα».

Το ΕΑΜ και το τότε ΚΚΕ κατέκτησε την εμπιστοσύνη του 70% του λαού μας για την πίστη του και τους αγώνες του για τη Λευτεριά της ελληνικής πατρίδας και την αναγέννηση του ελληνικού έθνους. Με την πεποίθηση ότι υπηρετούμε τα ιδεώδη των Ελλήνων για την ελευθερία και την δημοκρατία από τα βάθη των αιώνων και φτάνοντας ως το «Ελευθερία ή θάνατος» του Κολοκοτρώνη, ορθώσαμε το ανάστημά μας και αναμετρηθήκαμε με το όπλο στο χέρι, με την πιο φονική δύναμη που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα: την χιτλερική Βέρμαχτ, τα ναζιστικά Ες-Ες και την Γκεστάπο, με αμέτρητες θυσίες σε αίμα, βασανισμούς και διώξεις. Ενώ παράλληλα και μέσα σ΄ εκείνες τις σκληρές συνθήκες τιμούσαμε και τρεφόμαστε με τον ελληνικό πολιτισμό για τον οποίο είμαστε περήφανοι και συγχρόνως οραματιζόμαστε τη μελλοντική κοινωνία της δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης και της «πανανθρώπινης λευτεριάς».

Αυτή υπήρξε ως σήμερα η γνήσια και μοναδική Αριστερά, όπου οι λέξεις «έθνος» και «πατρίδα» ήταν για μας δόξα και τιμή και όχι ντροπή όπως τις κατάντησαν χτες και σήμερα ορισμένα γκρουπούσκουλα και ομάδες «διανοουμένων» που στο όνομα της Αριστεράς ντροπιάζουν με τις «ιδέες» και τα καμώματά τους, τους αγώνες και τις θυσίες μας, ενώ δηλητηριάζουν την ανύποπτη νεολαία μας, που η νικήτρια και θριαμβεύουσα ακόμα και σήμερα εθνικοφροσύνη κρατάει στα σκοτάδια, έχοντας καταδικάσει σε λήθη τη σύγχρονη ιστορία μας.

Όμως η ακτινοβολία εκείνων των ηρωικών χρόνων αψηφώντας όλα τα εμπόδια εξακολουθεί να εμπνέει το λαό μας, γι’ αυτό και η αντίθεση στην συστηματική απόπειρα που επιχειρείται εδώ και καιρό με στόχο την ουσιαστική ανατροπή της ελληνικής ιστορίας, είναι καθολική και δεν συνδέεται με την α΄ ή την β΄ πολιτική παράταξη αλλά με το σύνολο των Ελλήνων, που γαλουχήθηκε με μια συγκεκριμένη και βαθειά ριζωμένη άποψη για το τι είναι πατρίδα, τι είναι Ελλάδα, τι είναι ιστορία, τι είναι ελληνικός λαός και ελληνικό έθνος.

Κι ακόμα γνωρίζει καλά -γιατί τα βιώνει, ποια είναι τα βασικά ιστορικά και πολιτισμικά στοιχεία που μας διέπλασαν από το ΄21 έως σήμερα.

Αρνούμενοι και κατεδαφίζοντας όλα αυτά που μας έκαναν αυτούς που είμαστε χτες, προχτές και σήμερα,με το πρόσχημα μιας δήθεν επιστημονικής αναθεώρησης της ιστορικής πραγματικότητας, όπως αποδεικνύεται σε κάθε σελίδα του βιβλίου σας «Τι είν’ η Πατρίδα μας;» στην ουσία αμφισβητείτε ο,τιδήποτε θετικό έπραξε ο λαός αυτός σε όλους τους τομείς του εθνικού μας βίου κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων αιώνων.

Με το βιβλίο σας αποδομείτε τις ιδέες, πεποιθήσεις, τα «πιστεύω», σε σχέση με το ελληνικό έθνος και τις ρίζες του, δηλαδή όλα αυτά που ενέπνευσαν και παρακίνησαν τον λαό μας. Όμως αν στις αρχές του 19ου αιώνα δεν υπήρχαν οι ιδέες για τη συνέχεια του ελληνικού έθνους και όλα τα «πιστεύω» που εσείς σήμερα απορρίπτετε ως άνευ ουσιαστικού περιεχομένου και εκτός ιστορικής πραγματικότητας, τότε δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν η Επανάσταση του ΄21, το κίνημα του Φιλελληνισμού, το δημοκρατικό κίνημα του Μακρυγιάννη, η αποπομπή του Όθωνα, οι Βαλκανικοί πόλεμοι, η Εθνική Αντίσταση. Δεν θα υπήρχε ο Άρης Βελουχιώτης. Και όχι μονάχα αυτός, γιατί σύμφωνα με κείνα που επιχειρείτε να διδαχθούν τα παιδιά μας, δεν θα υπήρχε ούτε ένας αντάρτης, μιας και ΟΛΟΙ πήραν τα όπλα για την Ελλάδα και την Πατρίδα. Ενώ αν είχαν τα μυαλά τα δικά σας, δηλαδή εξέταζαν το «επιστημονικώς ορθόν», θα τα βρίσκανε μια χαρά με τους Γερμανούς που εξ άλλου το μόνο που ζητούσαν από μας ήταν να τους παραχωρήσουμε την άδεια χρήσης των λιμανιών και των αεροδρομίων μας.

Κατά τον ίδιο τρόπο δεν θα υπήρχαν οι δημοκρατικοί αγώνες και η Αντίσταση κατά της χούντας. Δεν θα υπήρχαν ο Σολωμός, ο Κάλβος, ο Παλαμάς, ο Καβάφης, ο Καλομοίρης,ο Καζαντζάκης, o Σικελιανός, ο Σεφέρης, ο Ρίτσος, ο Τσαρούχης, ο Ελύτης, ο Χατζιδάκις, ο Εγγονόπουλος,ο Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος, ο Παρθένης, ο Καμπανέλλης, ο Γεωργουσόπουλος, ο Κουν, ο Μινωτής, ο Κακογιάννης, ο Αγγελόπουλος. Όπως δεν θα υπήρχαν οι διανοητές, οι φιλόσοφοι, οι μεγάλοι πολιτικοί ηγέτες από τον Τρικούπη και τον Βενιζέλο ως τον Καραμανλή και τον Ανδρέα Παπανδρέου. Δεν θα υπήρχαν τα μεγάλα κινήματα όπως των δημοτικιστών και των φοιτητών. Δεν θα υπήρχε το κίνημα για την Κύπρο ούτε οι εκδηλώσεις αλληλεγγύης προς τα σημερινά θύματα του επιθετικού ιμπεριαλισμού, την Γιουγκοσλαυία, την Παλαιστίνη, το Αφγανιστάν και το Ιράκ. Και δεν θα συνέβαιναν προ παντός εκείνες οι πράξεις, που αποδεικνύουν την ιδιαιτερότητα του λαού μας, που τόσο επίμονα σαρκάζετε, όπως το ΟΧΙ το 1940 και η μάχη της Κρήτης, καθώς και το ότι ανάμεσα σε όλους τους ευρωπαίους, μονάχα η Ελλάδα αρνήθηκε να ντύσει τα παιδιά της με την στολή της Βέρμαχτ και να τα στείλει στο ανατολικό μέτωπο. Χάρη στις μοναδικές μέσα στην κατεχόμενη Ευρώπη παλλαϊκές διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας με χιλιάδες νεκρούς, τραυματίες και εκτοπισμένους σε στρατόπεδα θανάτου.

Κι αυτό γιατί οι εθνικοί και δημοκρατικοί μας αγώνες, καθώς και τα πνευματικά έργα και οι πολιτικές πράξεις των προσώπων αυτών, διαπνέονταν από την πεποίθηση ότι η σύγχρονη Ελλάδα έχει επηρεαστεί βαθειά από μια βαρειά κληρονομιά, απέναντι στην οποία θα πρέπει να φανούμε δημιουργικά αντάξιοι.

Για όλα αυτά έχετε να πείτε μια μόνο λέξη: εθνοκεντρισμός, δηλαδή ότι είναι ασυγχώρητη υπερηφάνεια για ένα λαό να θαυμάζει τα επιτεύγματά του, φτάνοντας στο σημείο να προτείνετε να εκλείψει από τα σχολικά βιβλία, γιατί αυτό επιτάσσει η σύγχρονη επιστήμη για την αναθεώρηση της ιστορίας. Με άλλα λόγια επιχειρείτε έναν γενικευμένο ευνουχισμό σε ό,τι πολυτιμότερο και πιο ελληνικό πέτυχε ο λαός μας έως τώρα, με τελικό αποτέλεσμα την μετατροπή μας σε έναν άλλο λαό, προσαρμοσμένο στις συνταγές του καμουφλαρισμένου αφελληνισμού, που κοσμούν κάθε σελίδα του εν λόγω βιβλίου σας.

Κι αυτό γιατί διαφωνείτε με την ύπαρξη και την αξία των βασικών πυλώνων πάνω στους οποίους στηρίχθηκαν οι ιδέες, οι πράξεις, οι αγώνες, οι θυσίες και τα έργα, πνευματικά και άλλα.

Βαφτίζετε εθνοκεντρισμό την ξεχωριστή πίστη, ακόμα και θαυμασμό που μπορεί να έχει ένας λαός για την ιστορία και τον εαυτό του. Τις ξένες επεμβάσεις, που αλλοίωσαν την εθνική μας ζωή, τις θεωρείτε σχεδόν ανύπαρκτες και πρόσχημα για να καλύψουμε τις δικές μας -υπαρκτές βεβαίως- αδυναμίες.

Την ιδιαιτερότητα των αγώνων μας, ειδικά στον β΄ παγκόσμιο πόλεμο την αποκαλείτε σωβινισμό, πράξη εχθρική προς τους άλλους και την θεωρείτε γενεσιουργό αιτία ξενοφοβίας.

Την υπερηφάνεια μας για τα κατορθώματα των αρχαίων Ελλήνων την βαφτίζετε στείρο εθνικισμό και ιστορική αυταπάτη. Δηλαδή θέλετε σώνει και καλά να αποδείξετε ότι κακώς πιστεύαμε ως τώρα όσα πιστεύαμε για την καταγωγή, τις παραδόσεις, την ιστορία και τον πολιτισμό μας, πράξη που στην ιατρική επιστήμη ονομάζεται «ευνουχισμός». Και οχυρωμένη πίσω από ηχηρά ονόματα ξένων επιστημόνων βαλθήκατε με την βοήθεια ισχυρών πολιτικών και οικονομικών κύκλων, μιας και είναι πολύ δύσκολο να ευνουχίσετε έναν ολόκληρο λαό κατεδαφίζοντας τα σύμβολα και τους μύθους του, να ξεκινήσετε το θεάρεστο έργο σας από τα τρυφερά και ανύποπτα παιδιά μας.

Όπως το επιχείρησε χθες η φίλη σας κ. Ρεπούση -ανεπιτυχώς- ενώ σήμερα, με τον αέρα μάλιστα της κρατικής συμπαράστασης το επεκτείνετε εσείς με νέα έφοδο για τον ευνουχισμό της μαθητικής μας νεολαίας από κρατικό μάλιστα πόστο!

Γνωρίζετε κυρία Δραγώνα, ότι δεν έχω τίποτα προσωπικό μαζί σας, όπως γνωρίζετε ότι θα σας ήταν λίγο δύσκολο να με βαφτίσετε κι εμένα … ακροδεξιό. Προς το παρόν μπορείτε εσείς και οι φίλοι σας να με φιμώσετε. Όμως σ’ αυτό είμαι συνηθισμένος και μάλιστα θα σας έλεγα ότι όποιοι και όσοι στο παρελθόν κατά καιρούς επεχείρησαν να φιμώσουν τις ιδέες αλλά και την μουσική μου, είχαν … κακά γεράματα. Όπως ίσως ξέρετε ή θα έχετε ακούσει, η ζωή και το έργο μου στηρίχθηκε επάνω σε τρεις λέξεις: Ελλάδα, Πατρίδα, Ελευθερία. Και όλοι μου οι αγώνες έγιναν μόνο και μόνο για να τις υπερασπίσω με κάθε θυσία. Το ίδιο κάνω και τώρα.

Σήμερα εσείς και οι φίλοι σας, με διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι οι προηγούμενοι, επιχειρείτε να κατεδαφίσετε τις ιδέες, τις πράξεις και τα έργα που συμβολίζουν αυτές οι τρεις λέξεις, που όπως είπα, ενέπνευσαν και στήριξαν όλες τις γενιές των νεοελλήνων, για να γίνουμε αυτό που είμαστε σήμερα.

Μια κορυφαία στιγμή στην νεότερή μας ιστορία υπήρξε και η Εθνική μας Αντίσταση, τότε που έλαμψαν αυτές οι τρεις λέξεις οδηγώντας τα νιάτα εκείνης της εποχής σε ανυπέρβλητες θυσίες. Χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδες τα θύματα. Τι μας οδηγούσε τότε; Όλα αυτά που καταδικάζονται σε κάθε σελίδα του βιβλίου σας, για να ανοίξει ο δρόμος σε μια γενικευμένη αλλοίωση του εθνικού μας χαρακτήρα ξεκινώντας με δήθεν επιστημονικό τρόπο από τα τρυφερά μας νιάτα.

Άλλωστε αυτή η προσπάθεια που γίνεται μέσα στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης, έχει αφετηρία γνωστά σε όλους διεθνή κέντρα, που επιδιώκουν την διάλυση των εθνών-λαών με εθνικές ιδιαιτερότητες, συμφέροντα και «αρχές» που οδηγούν σε αντιστάσεις μπροστά στη λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης και γι’ αυτό με τη διάλυση των εθνών επιδιώκουν την μετατροπή των ανθρώπων σε ανυπεράσπιστες μονάδες χωρίς μνήμη και ενοχλητικές ιδιαιτερότητες.

Eίναι δυνατόν να επιτραπεί να γίνει κάτι τέτοιο; Να γιατί με βρίσκετε και θα με βρίσκετε πάντοτε αντίθετο, γιατί πιστεύω ότι η γενιά η δική μου έχει αποδείξει στην πράξη, με έργα και όχι μόνο με λόγια, ότι σ’ αυτή τη γωνιά της γης κατοικούν άνθρωποι που είναι Έλληνες με όλη την ιστορική σημασία αυτής της λέξης και τίποτε -απολύτως τίποτε- δεν μπορεί να αμαυρώσει και πολύ περισσότερο να αλλοιώσει.

Τέλος οφείλω να σας πω ότι:

Από την ανάγνωση του βιβλίου σας «Τι είν’ η Πατρίδα μας;» έχω συναγάγει ορισμένα συμπεράσματα, που πιστοποιούν θεμελιακές διαφορές από τις απόψεις σας. Θα αρκεστώ προς το παρόν σε μερικά παραδείγματα:

«Η κυρίαρχη αντίληψη για το έθνος και την εθνική ταυτότητα, με βάση την οποία οι πολιτικές εξουσίες στην Ευρώπη αλλά και έξω από αυτήν οργανώνουν το διαπαιδαγωγητικό ρόλο του σχολείου, είναι ακόμη σήμερα σε μεγάλο βαθμό η αντίληψη που κληρονόμησε ο ρομαντισμός του 19ου αιώνα, σύμφωνα με την οποία το έθνος αποτελεί οικουμενική, «φυσική» οντότητα, ανεξάρτητη από το χρόνο και το χώρο, και η εθνική ταυτότητα, αυτονόητη και αναλλοίωτη αποτύπωση κοινωνικής ομοψυχίας και συνοχής. Οι εθνικές ιστοριογραφίες προέρχονται από αυτή την παράδοση και δίνουν έμφαση στη συνέχεια της ιστορίας και του πολιτισμού της εθνικής ομάδας, στις αντιστάσεις της απέναντι στις εξωτερικές επιβουλές, στην ομοιογένειά της. Στο σχολείο η ιστορία καλείται να διδάξει τα κατορθώματα των προγόνων και να σφυρηλατήσει την εθνική υπερηφάνεια και ενότητα, ενώ η γλώσσα και η γεωγραφία επιβεβαιώνουν την εθνική συνέχεια στο χρόνο και στο χώρο». (σελ. 31)
Είναι φανερό ότι θεωρείτε ότι το έθνος και η εθνική ταυτότητα είναι «κληρονομιά του ρομαντισμού του 19ου αιώνα [και δεν] αποτελεί «φυσική» οντότητα ανεξάρτητη από τον χρόνο και τον χώρο, αυτονόητη και αναλλοίωτη αποτύπωση εθνικής ομοψυχίας και συνοχής».

Φαίνεται ακόμη ότι δεν είσθε σύμφωνη με την έμφαση που δίνεται στο σχολείο «στη συνέχεια της ιστορίας και του πολιτισμού της εθνικής ομάδας, στις αντιστάσεις της απέναντι στις εξωτερικές επιβουλές, στην ομοιογένειά της». Καθώς και στο γεγονός ότι «η ιστορία καλείται να διδάξει τα κατορθώματα των προγόνων και να σφυρηλατήσει την εθνική υπερηφάνεια και ενότητα., ενώ η γλώσσα και η γεωγραφία επιβεβαιώνουν τη συνέχεια στο χρόνο και στον χώρο».

Θα ήθελα ειλικρινά να μου λέγατε, αν η παράγραφος αυτή αναφέρεται θετικά ή αρνητικά στον τρόπο που το σχολείο αντιμετωπίζει τα προβλήματα αυτά. Μιας και δεν το λέτε φανερά. Όμως αφήνετε να υπονοηθεί, ότι όλες αυτές οι ιδέες περί έθνους και εθνικής ταυτότητας αποτελούν σύμπτωμα που μας επιβλήθηκε από την «ρομαντική αντίληψη της ιστορίας στο τέλος του 19ου αιώνα. Άρα ξεπερασμένες και αντιεπιστημονικές σύμφωνα με την οπτική γωνία τη δική σας και των υπολοίπων συνεργατών σας που συμμετέχουν στην συγγραφή του εν λόγω βιβλίου.

Να όμως που τόσο εγώ όσο και οι γενιές των παππούδων μου αλλά και των συμμαχητών και συνοδοιπόρων μου στους δρόμους των εθνικών αγώνων και στις προσπάθειες για τη δημιουργία μιας ελληνικής τέχνης διαπνεόμεθα σε κάθε μας βήμα και προσπάθεια από αυτές ακριβώς τις ιδέες που καταγγέλλετε ως ξεπερασμένες και ευτελή ως φαίνεται προϊόντα μιας ξεπερασμένης πια ρομαντικής αντίληψης. Και μόνο μ’ αυτή την παράγραφο, μου ζητάτε να απαρνηθώ τον εαυτό μου, τη ζωή μου, τις ιδέες και το έργο μου. Και όχι μόνο από εμένα αλλά όπως αποδεικνύεται από τις πράξεις και τα έργα τους, ΟΛΟΥΣ σχεδόν τους νεοέλληνες, ανώνυμους και επώνυμους που από το 1821 έως σήμερα πίστεψαν ακριβώς σ’ αυτά που θεωρείτε ότι κακώς διδάσκονται σήμερα στο ελληνικό σχολείο. Άλλωστε αμέσως μετά διευκρινίσατε ότι «στις σύγχρονες κοινωνικές επιστήμες για το εθνικό φαινόμενο η ρομαντική αντίληψη για το έθνος έχει γίνει αντικείμενο κριτικής… Οι σύγχρονες θεωρήσεις (…) συγκλίνουν στην παραδοχή ότι η έννοια του έθνους είναι σχετικά πρόσφατη, αλλάζει μέσα στο χρόνο» και παρακάτω αποκαλείτε «φανταστική κοινότητα» του έθνους που στηρίζεται στη νέα νοηματοδότηση (ομολογώ πως δεν καταλαβαίνω τον όρο) υπαρκτών κοινών χαρακτηριστικών» και όλα αυτά τα προσφέρει «η εθνική ταυτότητα» (που ήρθε) «να αντικαταστήσει το κενό που δημιούργησε η κατάλυση των παραδοσιακών μορφών κοινωνικής οργάνωσης».

«Καθώς διευρύνεται το σχετικά πρόσφατο ενδιαφέρον των κοινωνικών επιστημών για το εθνικό φαινόμενο, η ρομαντική αντίληψη για το έθνος έχει γίνει αντικείμενο κριτικής τα τελευταία χρόνια. Οι σύγχρονες θεωρήσεις, παρά τις σημαντικές διαφορές τους ως προς την προέλευσή τους, συγκλίνουν στην παραδοχή ότι η έννοια του έθνους είναι σχετικά πρόσφατη, αλλάζει μέσα στο χρόνο και μπορούμε επομένως να κάνουμε την ιστορία της: πιο συγκεκριμένα η έννοια του έθνους όπως χρησιμοποιείται σήμερα διαμορφώθηκε ιστορικά τα τελευταία διακόσια χρόνια και συνδέεται άμεσα με τη δημιουργία των εθνών-κρατών (Noiriel 1991). Η εθνική ταυτότητα ήρθε να αντικαταστήσει το κενό που δημιούργησε η κατάλυση των παραδοσιακών μορφών κοινωνικής οργάνωσης και να προσφέρει στα μέλη των σύγχρονων κοινωνιών νέα βάση κοινωνικής συνοχής μέσα από τη δημιουργία της «φαντασιακής κοινότητας» του έθνους, που στηρίζεται στη νέα νοηματοδότηση υπαρκτών κοινών πολιτισμικών χαρακτηριστικών». (σελ. 31)

Γιατί τάχα πολύπλοκες εγκεφαλικές αναλύσεις για αυτονόητα γεγονότα, όπως είναι η συνεχής ανανέωση των μορφών της κοινωνικής συγκρότησης, για να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι το έθνος αποτελεί μια «φανταστική κοινότητα»; Αλήθεια, τι θα πει αυτό; Το έθνος σε σχέση με την κοινωνία είναι η ψυχή σε σχέση με το σώμα. Κι εδώ είναι πιστεύω, το λάθος της σύγχρονης κοινωνικής επιστήμης, που επαγγέλλεσθε. Γιατί επιχειρεί να αναλύσει και να εξηγήσει μορφές και λειτουργίες που αφορούν την κοινωνία-σώμα και όχι το έθνος-ψυχή. Που δεν αναλύεται ούτε εξηγείται, γιατί όπως και τα φαινόμενα της θρησκείας και της τέχνης, ανάγεται στην μεταφυσική και στην υπέρβαση. Στο υπερλογικό και ανεξήγητο.

Αν και για τη συνέχεια του ελληνικού έθνους, πέραν του γεγονότος ότι για την παμψηφία θα έλεγα των νεοελλήνων -ανωνύμων και επωνύμων- δεν αποτελούσε και αποτελεί μόνο ένα είδος θρησκευτικής πίστης (άκρως αντιεπιστημονικής βεβαίως για σας) υπάρχουν απτές αποδείξεις ότι ορισμένοι βασικοί άξονες του πνευματικού κόσμου των αρχαίων Ελλήνων κατάφεραν να διατηρηθούν και να φτάσουν ως τις μέρες μας. Λ.χ. είναι πασίγνωστη η διάρκεια της ελληνικής γλώσσας. Δεν είναι όμως γνωστή η διάρκεια της αρχαίας ελληνικής μουσικής μέσω των βασικών μουσικών κλιμάκων, που παρέμειναν αναλλοίωτες, καθώς οι αρχαίοι μουσικοί τρόποι πέρασαν ατόφιοι στη Βυζαντινή μουσική με το νέο όνομα «ήχοι» κι από κει δια μέσου της αραβικής μουσικής και με καινούριο όνομα, «δρόμοι», δημιούργησαν το ρεμπέτικο τραγούδι από το οποίο προήλθε τόσο η σύγχρονη λαϊκή μας μουσική όσο και η έντεχνη-λαϊκή μουσική, μέσα στην οποία συνενώθηκε η μουσική με την ποίηση. Δηλαδή το φαινόμενο που χαρακτήριζε την αρχαία μουσική, δεδομένου ότι τότε με τον όρο «μουσική» εννοούσαν αποκλειστικά την σύζευξη Μουσικής και Λόγου.

Ένα άλλο σημαντικό δημιούργημα των αρχαίων, υπήρξε ως γνωστόν και η Δημοκρατία και μάλιστα η άμεση Δημοκρατία. Μετά την κατάκτηση της Ελλάδας από τους Ρωμαίους και σχεδόν έως σήμερα στην Ευρώπη κυριάρχησαν συστήματα συγκεντρωτικά, βασιλείες αυτοκρατορίες, δικτατορίες, σοσιαλιστικές εξουσίες. Η χώρα μας κατακτήθηκε για τέσσερις αιώνες από την Οθωμανική αυτοκρατορία. Εν τούτοις και κάτω από αυτές τις καταλυτικές συνθήκες οι ελληνικές κοινότητες, μέσα και έξω από τον γεωγραφικό μας χώρο, κυβερνήθηκαν με δημοκρατικό τρόπο. Οι κάτοικοι λ.χ. ενός χωριού εξέλεγαν τακτικά με καθολική ψηφοφορία την διοικητική και τη δικαστική τους εξουσία. Κι αυτό αντανακλάται στο Σύνταγμα της Επιδαύρου, μέσα στο οποίο ρητώς αναφέρεται ότι απαγορεύονται οι «τίτλοι ευγενείας». Άλλωστε αυτό το δημοκρατικό φρόνημα μπορούμε να πούμε ότι παραμένει έως σήμερα βασικό γνώρισμα της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.

Κι αυτό σε πείσμα των προσπαθειών των ξένων δυνάμεων να επιβάλουν τις γνωστές δυναστείες των Βαυαρών και των Γλύξμπουργκ. Γεγονός που αρνείσθε πεισματικά να παραδεχτείτε. Δηλαδή το γεγονός των συνεχών παρεμβάσεων των ξένων στην χώρα μας, που υπήρξαν πρόξενοι των μεγαλυτέρων εθνικών μας καταστροφών. Όπως της Μικρασιατικής, του Εμφυλίου, της Κύπρου και τέλος της στρατιωτικής δικτατορίας.

Συμφωνώ μαζί σας στην παράγραφο της σελ. 33, ότι τα κριτήρια με τα οποία ορίζεται ένα έθνος είναι πολιτισμικού χαρακτήρα: καταγωγή, γλώσσα, θρησκεία και παραδόσεις, μύθοι, ιστορίες, μνήμες.

«Όπως χαρακτηριστικά δείχνουν οι παραπάνω έρευνες, τα κριτήρια με τα οποία ορίζεται το έθνος είναι πολιτισμικού χαρακτήρα: καταγωγή, γλώσσα, θρησκεία και παραδόσεις, μύθοι, ιστορικές μνήμες. Τα πολιτισμικά αυτά κριτήρια, που θεωρούνται κοινά, προσδιορίζουν τον συμβολικό και τον φυσικό χώρο του έθνους. Οτιδήποτε διαφορετικό θεωρείται ότι βρίσκεται έξω από το έθνος και συνήθως απορρίπτεται. Έτσι τα έθνη έχουν προσδιοριστεί ιστορικά κατά κύριο λόγο μέσα από τις διαφορές τους από και σε σύγκριση με άλλα έθνη. Αυτή τη συνεχής διαδικασία ετεροπροσδιορισμού συμβάλλει στην αέναη αναπαραγωγή της εθνικής ταυτότητας ως μοναδικής και ομοιογενούς και στηρίζει την τάση της να αρνείται τόσο τις ομοιότητες με καθετί έξω από αυτήν όσο και τις διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό της».

Όμως διαφωνώ με την άποψή σας πως «ό,τι είναι διαφορετικό, θεωρείται ότι βρίσκεται έξω από το Έθνος, συνήθως απορρίπτεται». Και ακόμα ότι «η συνεχής διαδικασία ετεροπροσδιορισμού συμβάλλει στην αέναη αναπαραγωγή της εθνικής ταυτότητας ως μοναδικής και ομοιογενούς και στηρίζει την τάση της να αρνείται τόσο τις ομοιότητες με κάθε τι έξω από αυτήν όσο και τις διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό της».


Χωρίς ίσως να το θέλετε, φορτώνετε με αρνητικές ιδιότητες το Έθνος και την εθνική ταυτότητα, μιας και για να υπάρξουν κατά τη γνώμη σας, πρέπει πρώτον να ετεροπροσδιορισθούν και δεύτερον να «απορρίψουν» δηλαδή να κλειστούν στο καβούκι τους. Συμφωνούν άρα γε αυτές οι διαπιστώσεις με το ελληνικό έθνος; (Για να αρκεστούμε στη δική μας ιστορική εμπειρία). Γιατί όλα τείνουν να αποδείξουν ότι ο,τιδήποτε καλό και θετικό έγινε ως τώρα, οφείλεται στο γεγονός ότι είχαμε και έχουμε ανοιχτές θύρες (τουλάχιστον ως προς τον πολιτισμό) και προς Ανατολάς και προς Δυσμάς όπως και προς Βορρά. Έτσι ό,τι υπήρξε και ό,τι υπάρχει, αποτελεί δημιουργική πρόσμιξη διαφόρων ιδεών και πολιτισμών, ακόμα και τρόπων ζωής.

Ήμαστε πάντοτε ανοιχτοί κατά το παράδειγμα του Ρήγα Φεραίου, που ενώ σάλπιζε την επανάσταση των Ελλήνων, οραματιζόταν την μεγάλη οικογένεια των Βαλκανικών λαών. Το ίδιο που κάναμε κι εμείς στην Εθνική Αντίσταση, που αγωνιζόμαστε όχι μόνο για την δική μας ελευθερία αλλά και για την «πανανθρώπινη τη λευτεριά». Και μη μου πείτε ότι επηρεάστηκαν από την ρομαντική άποψη περί έθνους οι φουστανελάδες αγράμματοι ως επί το πλείστον Έλληνες επαναστάτες, όταν το Σύνταγμα της Επιδαύρου στα 1822 διακήρυσσε την ανασύσταση του ελληνικού έθνους αποτελώντας παράλληλα το δημοκρατικότερο Σύνταγμα όλων των εποχών, μιας και είχαν ανοιχτά τα μυαλά τους στις επιρροές της Γαλλικής και της Αμερικανικής ακόμα επανάστασης. Για να ετεροπροσδιοριστούμε θα πρέπει να είμαστε ανίκανοι να αυτοπροσδιοριζόμαστε κάθε στιγμή (ακόμα και σήμερα), ενώ η εθνική μας ταυτότητα υπήρξε και είναι τόσο ισχυρή, ώστε να μην έχουμε ούτε να θέλουμε να έχουμε εχθρούς, για να είμαστε αυτοί που είμαστε. Άλλωστε η βασική εξωτερική μας πολιτική ως τώρα υπήρξε και είναι αμυντική με εξαίρεση την τυχοδιωκτική εκστρατεία στην Τουρκία, που μας κόστισε τόσο ακριβά.
Και γιατί δεν ρωτάτε και μας (όσους επιζήσαμε), που περάσαμε μέσα από το καμίνι της ξένης κατοχής, να σας πούμε από πού αντλούσαμε τη δύναμη και το θάρρος να αναμετρηθούμε ίσος προς ίσον με την τερατώδη Χιτλερική μηχανή θανάτου; Μονάχα με την σκέψη ότι στο βάθος είμαστε ανώτεροι από αυτούς! (Εξ άλλου σ’ αυτό μας βοηθούσε η μετατροπή των εχθρών μας σε μια συμπαγή μάζα αιμοδιψών βαρβάρων). Γιατί; Γιατί ανήκαμε σε ένα Έθνος πολύ ανώτερο απ’ αυτούς στον πνευματικό και πολιτισμικό κυρίως χώρο από τον Αισχύλο και τον Πλάτωνα έως τον Σολομό, τον Παλαμά και τον Καβάφη. Και όσοι είμαστε μορφωμένοι, το ηθικό μας ανάστημα έπαιρνε συνειδητά δύναμη απ’ αυτούς. Όσο για τους αμόρφωτους αλλά γενναίους, αντλούσαν δύναμη όπως οι αγωνιστές του ΄21 από τα «μάρμαρα». Αν όλα αυτά είναι «παραμύθια», τότε ό,τι υπήρξε θετικό και ξεχωριστό ως τώρα, ας πούμε ότι ήταν και είναι «παραμύθι». Τότε για ποιον λόγο θέλετε να το κατεδαφίσετε; Δεν ξέρετε ότι έτσι σκοτώνετε την ψυχή μας; Χάρη στην οποία είσθε κι εσείς σήμερα ελεύθερη;

Όπως ασφαλώς καταλαβαίνετε, για μένα προσωπικά δεν υπάρχει καν ερώτημα «Τι είν’ η πατρίδα μας;». Για όλους όσους αφιέρωσαν το έργο και κυρίως τη ζωή τους ολόκληρη σ’αυτή την πατρίδα -και είναι χιλιάδες, εκατομμύρια Έλληνες, επώνυμοι ή ανώνυμοι, νεκροί ή ζωντανοί, δεν υπάρχουν τέτοια ερωτήματα, γιατί αυτοί οι ίδιοι είναι η πατρίδα…

Γι’ αυτό σας παρακαλώ και εύχομαι να λάβετε σοβαρά υπ’ όψιν την μαρτυρία ενός ελεύθερου Έλληνα και να σταματήσετε αυτή την εκστρατεία, που μόνο δεινά μπορεί να φέρει στον ήδη δοκιμαζόμενο λαό μας.

Σας χαιρετώ,

Μίκης Θεοδωράκης


ΥΓ. Επειδή θεωρώ ότι με την απάντησή μου αυτή μου δόθηκε η ευκαιρία να αναπτύξω ορισμένα ουσιαστικά επιχειρήματα στην προσπάθειά μου να διαφωτίσω όσο γίνεται πληρέστερα τον ελληνικό λαό για τα κίνητρά μου στον αγώνα που ξεκίνησα και συνεχίζω, είμαι υποχρεωμένος να την δημοσιεύσω στο διαδίκτυο, όπως έκανα έως τώρα, δεδομένου ότι τα ισχυρά ΜΜΕ προς το παρόν αποφεύγουν ακόμα και να αναφερθούν στις απόψεις μου καταφεύγοντας ως συνήθως σε ύβρεις…Αυτό θα πει ελευθερία τύπου!

Η επιστολή της φιλολόγου:

"Μπαίνω λοιπόν κι εγώ στη συζήτηση. (ωχ.)

περί έθνους

Η έννοια του έθνους είναι μια ακόμη έννοια ιστορική, απότοκη ως έννοια, δομή και λειτουργία του ρομαντικού κινήματος και των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων και επαναστάσεων του 19ου αιώνα. Ενοποιεί στη βάση της κοινής γλώσσας, Φυλής, εθνικής Ψυχής. Αναζητά προγόνους, επιλέγει, θυμάται, ξεχνά, αποδέχεται και απορρίπτει, μυθο-λογεί, κατασκευάζει μνήμη, συσπειρώνει, γεφυρώνει χάσματα, ιδεολογικοποιεί με λόγο και αιτία, εξυπηρετεί συγκεκριμένους σκοπούς άμεσα συνδεδεμένη με το πολιτικό σχηματισμό που υποστηρίζει.

Το παράδειγμα έχει τεθεί σε κρίση εδώ και δεκαετίες: ιστορικές αλλαγές, αμφιβολία και αναρώτηση παλαιών βεβαιοτήτων, αλλαγή της αυτοσυνείδησης του υποκειμένου, κατακερματισμένο υποκείμενο, δυσπιστία σε ολοποιητικά σχήματα, απογύμνωση των μυθολογιών, γνώση των κατασκευών, απαξίωση θεσμών, μεταδομιστική χειρονομία, παγκοσμιοποίηση, τη θέλουμε δεν τη θέλουμε (εγώ τη θέλω).

Σχεδόν κανένας σοβαρός ιστορικός δεν υποστηρίζει σήμερα την αδιάσπαστη συνέχεια του ελληνικού έθνους: η συγκεκριμένη ιδεολογία αποτελεί απομεινάρι της κυριαρχίας του παπαρηγοπούλειου Λόγου για την ιστορία (Κων/νος Παπαρρηγόπουλος, Ιστορία του ελληνικού έθνους, 1870) ξεχασμένο στα αναλυτικά μας προγράμματα και ως εκ τούτου σίγουρα και στις σύγχρονες συνειδήσεις πολλών από εμάς, έστω τώρα με καναδυο ερωτηματικά περισσότερο.

Άλλο η ιστορία, άλλο η Ιστορία (Ιστοριογραφία), άλλο η γεωγραφία, άλλο η ιδεολογία, άλλο οι Λόγοι για την ιστορία, άλλο τα ονόματα, άλλο η πίστη, άλλο οι «αλήθειες», άλλο οι διεκδικήσεις, άλλο οι άμυνες.

Αυτή τη στιγμή κατά τη γνώμη μου είμαστε θεατές μιας πρωθύστερης, καθυστερημένης χρονικά, ξεπερασμένης από την ιστορία και τα πράγματα επιχείρησης κατασκευής ενός ακόμη εθνικού λόγου (από την FYROM, Σκόπια, Μακεδονία ή όπως αλλιώς θέλει να λέγεται και να την φωνάζουμε και να γυρνάει, προσωπικά αδιάφορο) με παλιούς όρους. Με τους ίδιους ξεπερασμένους όρους θεωρώ ότι γίνεται και όλα τα τελευταία χρόνια η συζήτηση για το Μακεδονικό.

Οι Λόγοι για την ιστορία / Ιστορία είναι πολλοί. Δεν κάνω καθόλου μάθημα σε κανέναν. Αυτός είναι ο Λόγος που πιστεύω, που έψαξα και δεν μου δώσανε και απλώς τον εκθέτω.

Το 'μυστικό σχέδιο' του 'νέου σχολείου' του ΠΑΣΟΚ

Αυγή
Ημερομηνία δημοσίευσης: 13/01/2010

Της ΕΛΕΝΗΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΟΥ*

Σύμφωνα με δελτίο Τύπου του υπουργείου Παιδείας, η υπουργός, κ. Άννα Διαμαντοπούλου, και οι υφυπουργοί, κ. Ι. Πανάρετος και κ. Εύη Χριστοφιλοπούλου, παρουσίασαν τη Δευτέρα 11 Ιανουαρίου, στον πρωθυπουργό, κ. Γ. Παπανδρέου, το «νέο σχολείο», τον σχεδιασμό, δηλαδή, του υπουργείου Παιδείας «για την εκ βάθρων αλλαγή της εκπαιδευτικής διαδικασίας ώστε να ξεπεραστούν οι παθογένειες του παρελθόντος».

Την επόμενη μέρα, την Τρίτη 12 Ιανουαρίου, σε δημοσιεύματα εφημερίδων τονίζονταν ότι «η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας έχοντας στα σχέδιά της να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις διαπίστωσε ότι όλο το σύστημα ήταν στρεβλά δομημένο πάνω στις ανάγκες των εκπαιδευτικών και όχι των μαθητών. Αυτό θα επιχειρήσει να αλλάξει με τις προτάσεις που έχει επεξεργαστεί και θα παρουσιάσει σε χρόνο που θα συμφωνηθεί με τον πρωθυπουργό. Το σχέδιο κρατείται μυστικό, ωστόσο έχουν γίνει γνωστές ορισμένες παράμετροί του» (“Βήμα”, 12/1/2010).

Δεν πρέπει να υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι τα ΜΜΕ θα προβάλουν το επόμενο χρονικό διάστημα το σχέδιο για το «νέο σχολείο» της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ ως την είσοδο στον σχολικό παράδεισο, ως την εκπαιδευτική αναγέννηση την οποία περίμενε χρόνια ο τόπος.

Ωστόσο τα πράγματα είναι κουκιά μετρημένα. Οι κατευθύνσεις του ΠΑΣΟΚ στην εκπαίδευση έχουν παρουσιαστεί με τον πιο σαφή τρόπο, αρκετό καιρό τώρα, τόσο από τους οδηγούς ιδιωτικοποίησης των Διεθνών Οργανισμών και φορέων (Ε.Ε., ΟΟΣΑ, δίκτυο Eurydice, PISA κ.λπ.) που προετοιμάζουν, επιβάλλουν και νομιμοποιούν τα σχέδια του κεφαλαίου στην εκπαίδευση, όσο και από τα Προγράμματα στα οποία το ΠΑΣΟΚ παρουσίασε τις θέσεις του για την Παιδεία (Ανοιχτό Σχολείο, Ένα νέο εκπαιδευτικό σύστημα για τη νέα εποχή, κ.λπ.)

Είναι φανερό ότι ο κυρίαρχος σχεδιασμός της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης στοχεύει ευθέως στη διατύπωση νέας πρότασης για το μοντέλο του σχολείου και του μαθητή / εκπαιδευτικού. Το ιδιωτικοποιημένο–αποκεντρωμένο σχολείο των «εκπαιδεύσιμων» στην κοινωνία, των «απασχολήσιμων», είναι αδύνατο να λειτουργήσει αν δεν μεταλλαχθούν τα «υποκείμενά» του. Από τη μια το φτηνό, ευέλικτο και «αποδοτικό» σχολείο χρειάζεται υποταγμένους και άβουλους εκπαιδευτικούς, χειραγωγημένους, με σχέσεις εργασίας τις οποίες καθορίζουν η ανασφάλεια, οι εξετάσεις και το ρουσφέτι. Από την άλλη, η κυρίαρχη μορφωτική προτεραιότητα της νεοφιλελεύθερης αναδιάρθρωσης για τη διαμόρφωση-αξιοποίηση των εργαζομένων, στηρίζεται σε ένα είδος γενικής μόρφωσης, το οποίο δεν καλλιεργεί και δεν αναπτύσσει τη συνθετική-αναλυτική σκέψη, δεν δίνει τις βάσεις για την ερμηνεία της κοινωνίας και του κόσμου.

Η πρόταση του ΠΑΣΟΚ για το Ανοικτό Σχολείο, αν ξύσει κανείς το λούστρο του επικοινωνιακού λόγου, υιοθετεί αυτά ακριβώς τα σημεία. Βασικό στοιχείο αυτής της πολιτικής, η οποία αποτελεί τον κορμό της νεοφιλελεύθερης πρότασης στην εκπαιδευτική πολιτική, είναι η αποκέντρωση της εκπαίδευσης με στόχο τη μείωση της κρατικής χρηματοδότησης προς τα σχολεία, τη μετακύλιση του κόστους κατευθείαν στα νοικοκυριά, την πρόσδεση των αναλυτικών προγραμμάτων στις ανάγκες των επιχειρήσεων και την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων των εκπαιδευτικών. Στο βασικό αυτόν κόμβο ενώνονται η λεγόμενη αξιολόγηση-κοινωνική λογοδοσία, η σχολειοποίηση της προσχολικής αγωγής, ο σταδιακός παραμερισμός της γενικής μόρφωσης σε όφελος των δεξιοτήτων που ζητά η αγορά, η εξαφάνιση από το εκπαιδευτικό τοπίο των χιλιάδων αδιόριστων πτυχιούχων και η δραστική μείωση των διορισμών μέσα από τις αλλαγές στο σύστημα πρόσληψης καθώς και η "παλινόρθωση" μιας εξεταστικοκεντρικής οργάνωσης του Λυκείου μέσα από τις αλλαγές στο σύστημα πρόσβασης.

* Η Ελένη Νικολαΐδου είναι εκπαιδευτικός, μέλος του συντονιστικού οργάνου διαχείρισης του Εκπαιδευτικού Δικτύου Ενημέρωσης alfavita.gr (www.alfavita.gr) και συγγραφέας επιστημονικών βιβλίων.

Ευχαριστούμε το συνάδελφο Π.Κ. για το e-mail

Η συνέντευξη της Θ. Δραγώνα στην "Αυγή"

Προσέξτε το ύφος των ερωτήσεων της δημοσιογράφου. Φανερός ο πόθος της να εκφραστεί πιο "ελεύθερα" η κα Δραγώνα, η οποία, μάλλον ανήσυχη από τις αντιδράσεις, δεν της κάνει τη χάρη. Επίσης, προσέξτε την ισοπέδωση: Όποιος πιστεύει στον εθνικό χαρακτήρα της εκπαίδευσης είναι (ή θα γίνουν τα παιδιά του) ξενοφοβικός, όποιος είναι σκεπτικός για το νομοσχέδιο για τους μετανάστες ανήκει στο [ιερατείο του δόγματος “πατρίς-θρησκεία-οικογένεια”].
Το μεγάλο ερώτημα που προκύπτει, τόσο από τις συνεντεύξεις της, όσο κι από τα βιβλία της είναι: Η κα Δραγώνα θεωρεί το Ελληνικό σχολείο εθνοκεντρικό; Αν και δεν το λέει ξεκάθαρα, θεωρούμε πως πιστεύει (άλλωστε ΤΙ αποτέλεσε έμπνευση για το πόνημά της), ότι το Ελληνικό σχολείο είναι εθνοκεντρικό και πρέπει να αλλάξει. Με αυτό ως δεδομένο διαβάστε με προσοχή, τι γίνεται στο εθνοκεντρικό (άρα και στο Ελληνικό) σχολείο.

10/1/2010

Θάλεια Δραγώνα: Το εθνοκεντρικό σχολείο εμποδίζει τη συνύπαρξη των ετεροτήτων

Συνέντευξη στην ΠΙΚΙΑ ΣΤΕΦΑΝΑΚΟΥ

Το ιερατείο της εθνικοφροσύνης απεφάνθη: Έξω η Θάλεια Δραγώνα από το υπουργείο Παιδείας. Οι... σωτήρες του έθνους, μετά την επιτυχία που είχαν με την απόσυρση του βιβλίου Ιστορίας της Μ. Ρεπούση, επανακάμπτουν, με στόχο αυτή τη φορά να καθιερωθούν ως οι φορείς αποβολής από την εκπαίδευση κάθε... ιού που μπορεί να προκαλέσει έστω και... φτέρνισμα στο σχολείο του "απομονωτισμού" και του "δογματισμού". Η Θάλεια Δραγώνα μιλάει για την επίθεση που δέχτηκε και φυσικά συνεχίζει να στοχάζεται τόσο για το "τι είν' η πατρίδα μας" (το ποιητικό ερώτημα Πολέμη που έδωσε και τον τίτλο... του ακατάλληλου για τη δεξιά βιβλίου της), όσο και για το τι σχολείο χρειαζόμαστε...

* Στοχοποιηθήκατε από τη δεξιά και ακροδεξιούς κύκλους ως... “μίασμα” για τις επιστημονικές σας απόψεις περί εθνοκεντρισμού στην εκπαίδευση. Τι είναι αυτό που ενοχλεί και ζητούν την απομάκρυνσή σας για να μη... μολύνετε τους ελληνόπαιδες όπου γης;

Η συκοφαντική αυτή εκστρατεία δεν αφορά το πρόσωπό μου. Φαίνεται ότι το ΛΑΟΣ εκτιμά ότι έτσι θα κερδίσει πόντους της άκρας δεξιάς σε στιγμές δύσκολες. Πάντως, με δεδομένη την κρίση των ιδεολογιών της εποχής μας ενδέχεται να επηρεάσει αθώους πολίτες που πιστεύουν ό,τι ακούν ή διαβάζουν, ώστε να προκαλέσει το φόβο και να καλλιεργήσει την ξενοφοβία και τον αντιευρωπαϊσμό.

* Πώς “εκφράζεται” το εθνοκεντρικό σχολείο;

Είναι σχολείο του απομονωτισμού, εμποδίζει τη συνύπαρξη των διαφορών κάθε είδους, και όχι μόνο τη συνύπαρξη με μαθητές αλλόγλωσσους ή/και αλλόθρησκους και με καταγωγή από άλλες χώρες, αλλά όλες τις ετερότητες από το φύλο έως την αναπηρία (σ.σ. ;;; φύλο κι αναπηρία; Μα καλά το εθνοκεντρικό σχολείο ευθύνεται για όλα; Δηλαδή στο Ελληνικό σχολείο υπάρχουν διακρίσεις ανάλογα με το φύλο των μαθητών ή προς τους μαθητές με ειδικές ανάγκες; Αυτό μας προσβάλλει ως εκπαιδευτικούς, δεν προκύπτει από κάπου και είναι απόλυτα ψευδές). Είναι σχολείο σε όλα δογματικό. Δηλαδή, μεταδίδει μια στατική και για πάντα δεδομένη «αλήθεια» και εξετάζει στη συνέχεια τους μαθητές αν την έμαθαν, πράγμα τελείως αντίθετο με την εξοικείωση του τι είναι επιστημονική γνώση, που βρίσκεται σε συνεχή κίνηση και αλλαγή. Δεν προτρέπει στην έρευνα με βάση δεδομένα και -κάτι πολύ σημαντικό για την εποχή της «μαζικής πληροφόρησης»- δεν αναπτύσσει στα παιδιά την ικανότητα να επιλέγουν ανάμεσα στις πληροφορίες με τις οποίες βομβαρδίζονται και να κρίνουν την καταλληλότητά τους (σ.σ. Αυτά όλα τα κάνει το εθνοκεντρικό σχολείο; Ή απλά ένα αναχρονιστικό σχολείο; Το ένα δεν συμπεριλαμβάνει υποχρεωτικά το άλλο. Ακόμα μια παραπλανητική γενίκευση). Αξιολογεί τους λαούς και πολιτισμούς με βάση το αυθαίρετο στερεότυπο του ρατσισμού, το οποίο άλλωστε έχει προέλευση την ιδεολογία της αποικιοκρατίας και υποτιμάει τη λεγόμενη «ανατολή» και το λεγόμενο «νότο», δηλαδή υποτιμάει και μέρος της ελληνικής κοινωνίας, κουλτούρας και ταυτότητας. (σ.σ. Γενικεύσεις και μη στοιχειοθετημένες απόψεις)

* Στο βιβλίο σας “Τι είν' η πατρίδα μας”, διατυπώνετε την άποψη ότι ο εθνοκεντρισμός δεν βοηθά στη συγκρότηση μιας ανθεκτικής εθνικής ταυτότητας. Μπορείτε να μας το εξηγήσετε;

Κατʼ αρχάς να σημειώσω ότι το βιβλίο «Τι είνʼ η πατρίδα μας: Εθνοκεντρισμός στην εκπαίδευση» είναι συλλογικό έργο, βασίζεται σε δύο έρευνες και κυκλοφόρησε πριν 12 χρόνια. Ο εθνοκεντρισμός είναι, σε όλες τις χώρες, αξιολόγηση με βάση μύθους που άρα εμποδίζουν την εθνική αυτογνωσία. Η αξιολόγηση των «άλλων» που περιέχει η εθνοκεντρική ιδεολογία είναι εξίσου κατασκευασμένη. Καλλιεργεί έτσι μια εθνική ταυτότητα ανασφαλή, άρα αμυντική και στη συνέχεια αναπόφευκτα ξενοφοβική και ανίκανη να αντιμετωπίσει τόσο τα προβλήματα με γειτονικές χώρες και τα ευρωπαϊκά δεδομένα όσο και την παρουσία μεταναστών. (σ.σ. Ξανά γενικεύσεις και αυθαίρετες, προσωπικές απόψεις χωρίς επιστημονική τεκμηρίωση. Και εντέλει, η κα Δραγώνα με τους ομοϊδεάτες της πως τη "γλύτωσαν" από την "εθνοκεντρική" εκπαίδευση. Έχουν υπεροχή πνεύματος; Μήπως είναι λίγο ρατσιστικό αυτό; Ε;)

* Από συναδέλφους σας διατυπώνεται η άποψη, με αφορμή το βιβλίο της κ. Ρεπούση, ότι είναι άλλο θέμα να... “σκουπίσουμε” το αίμα από τις σελίδες της Ιστορίας και άλλο να “εξαφανίσουμε” τις συγκρούσεις. Πώς απαντάτε σ' αυτή την άποψη;

Δεν θέλω να σχολιάσω γενικόλογους αφορισμούς (σ.σ. για διαβάστε πιο πάνω τους δικούς σας!) και ειδικότερα για ένα επιστημονικό αντικείμενο που δεν είναι το δικό μου. Ας δούμε όμως πώς αντιμετώπισαν το ερώτημα άλλες χώρες. Από το 1947 Γάλλοι και Γερμανοί συνεργάστηκαν και βασανίστηκαν για να καταλήξουν μετά από μισό αιώνα σε μια κοινή αφήγηση της ιστορίας του Βʼ Παγκόσμιου Πολέμου. Δεν το έλυσαν με την πολιτική ορθότητα της απάλειψης των συγκρούσεων αλλά με την προσπάθεια ιστορικοποίησης, δηλαδή ορθολογικής κατανόησης των τραγικών γεγονότων στον εκατέρωθεν ιστορικό τους χρόνο και χώρο.

Ισονομία και αρμονική ένταξη

* Πώς μεταφράζεται πρακτικά η επαναδιαπραγμάτευση του ερωτήματος “Τι είν' η πατρίδα μας”;

Κανένας στον κόσμο δεν ζει χωρίς την αίσθηση του ανήκειν, πόσο μάλλον κάποιος που έχει πίσω του τόσο βαριά ιστορία (σ.σ. προσοχή, βαδίζετε στα χνάρια του "ιερατείου της εθνικοφροσύνης", θα σας επιπλήξει η κα Στεφανάκου!). Στη σημερινή εποχή, όμως, οι μεγαλοστομίες δεν οδηγούν πουθενά. Χρειαζόμαστε ένα σχολείο που να καλλιεργεί την εθνική αυτογνωσία, ώστε να διαμορφώνει στις νέες γενιές μια εθνική ταυτότητα επαρκώς ισχυρή ώστε να μην αισθάνονται οι φορείς της απειλή, επαρκώς θετική ώστε να καλλιεργεί την πρόθεση συμμετοχής στα κοινά για την πρόοδο της χώρας και τη βελτίωση των αρνητικών κοινωνικών δεδομένων, τέλος επαρκώς ασφαλή και ανεκτική ώστε να μπορούν οι φορείς της να συμβάλλουν στην αρμονική ενσωμάτωση των μεταναστών και στην ευρωπαϊκή συνεργασία για την Ευρώπη των λαών.(σ.σ. πάνω που πήγατε να μας "τουμπάρετε" με τα όσα όμορφα και σωστά γενικά αναφέρετε στην αρχή της πρότασης, εξειδικεύετε πάλι στο θέμα των μεταναστών και καθίστανται αναξιόπιστες οι προθέσεις σας. Ευτυχώς, γιατί παραλίγο θα μας πείθατε!)

* Το ιερατείο του δόγματος “πατρίς-θρησκεία-οικογένεια” στοχοποιεί αυτές τις ημέρες και τους μετανάστες με αφορμή το νομοσχέδιο για την ιθαγένεια. Ποια μέτρα θα λάβετε στα σχολεία για να υπάρξει στην πράξη ισονομία, να μετέχουν όλοι οι μαθητές των κοινών δημοκρατικών αξιών της κοινωνίας μας και η πολιτεία να σέβεται την πολιτισμική τους ιδιαιτερότητα;

Η υπουργός Παιδείας ετοιμάζει ευρύτερο σχέδιο για την εκπαίδευση μέσα στο οποίο βεβαίως περιέχονται -όπως και στις προγραμματικές δηλώσεις- η ουσιαστική ισότητα, η πλήρης ισονομία, ο σεβασμός σε όλες τις διαφορές και ετερότητες, η αρμονική ένταξη στο εκπαιδευτικό σύστημα όλων ανεξαιρέτως και η ανάληψη της ευθύνης για την απόκτηση των ικανοτήτων που οδηγούν στην καλή επίδοση. Δεν μπορώ όμως να προτρέξω και να ανακοινώσω συγκεκριμένα τα σχέδια του υπουργείου.

* Βρίσκεστε υπεύθυνη μιας Ειδικής Γραμματείας με αρμοδιότητα, μεταξύ άλλων, την εκπαίδευση των παιδιών της μειονότητας στη Θράκη. Εσείς έχετε παρελθόν σε αυτό το αντικείμενο;

Ομολογώ ότι είναι συγκινητικό για μένα που θα ασχοληθώ, ανάμεσα στʼ άλλα, με το ίδιο αντικείμενο για το οποίο έχω αναλώσει μεγάλο μέρος της ζωής μου, μέχρι την εκλογή μου στο κοινοβούλιο. Ενδεχομένως γιʼ αυτό και ο πρωθυπουργός μου ανέθεσε αυτή τη θέση. Η ενασχόλησή μου με την εκπαίδευση της μειονότητας στη Θράκη είναι έργο ζωής. Έχουν εμπλακεί από το 1997 δεκάδες ειδικοί από σχεδόν όλα τα πανεπιστήμια της χώρας και εκατοντάδες συνεργάτες τόσο της πλειονότητας όσο και της μειονότητας. Έχουν παραχθεί σημαντικά αποτελέσματα για την ένταξη της μειονότητας στην ελληνική κοινωνία μέσα από το δρόμο της εκπαίδευσης. Η σχολική διαρροή των παιδιών της μειονότητας από την υποχρεωτική εκπαίδευση, αν και ακόμη υψηλή σε σχέση με τον εθνικό μέσο όρο, έπεσε από το 2000 έως το 2006 στο μισό (από το 65% μειώθηκε σε 30%) και η πρόσβαση στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση μέσα σε 10 χρόνια τετραπλασιάστηκε. Όσοι ξέρουν από εκπαίδευση γνωρίζουν ότι τα εκπαιδευτικά δεδομένα αλλάζουν πολύ αργά και ότι αυτοί οι ρυθμοί είναι εντυπωσιακοί...

Έλληνες και Εθνική Αυτοσυνειδησία

Για την υπεράσπιση μιας ιστορικής αλήθειας σχετικά με την ιστορία της Εθνικής Συνείδησης των Ελλήνων. Ἀραγε μας ονόμασαν οι άλλοι Έλληνες ή αυτοβαπτισθήκαμε εμείς με το όνομα Ἕλληνες;

Παναγιώτης Κ. Δαμάσκος
Δρ. Φιλοσοφίας -Σχολικός Σύμβουλος Φιλολόγων
Α. Δ/νσης Δ.Ε. Αθήνας

Τον τελευταίο καιρό έχει εκδηλωθεί έντονη από διαπρεπείς εκπροσώπους των Γραμμάτων και Τεχνών αντιπαράθεση απόψεων για το νόημα του εθνισμού, της εθνικής συνείδησης, της ελληνικότητας των Ελλήνων, του πατριωτισμού τους, της ιστορίας του έθνους τους.

Μπορώ να παραθέσω - καταγράψω, με σειρά χρονική, πολλά τεκμήρια τα οποία εκφράζουν την μακραίωνη ιστορία τη Εθνικής Συνείδησης των Ελλήνων, της αυτογνωσίας τους, της αυτοπεποίθησης για την πορεία τους. Και επιχειρώ αυτή την καταγραφή τεκμηρίων με όση μπορώ βιβλιογραφική ενημέρωση για όσους ενδιαφέρονται να ελέγξουν αυτούς τους ισχυρισμούς.
Με αυτό το σύντομο προοίμιο επιχειρείται η καταγραφή των τεκμηρίων:

1.Για πρώτη φορά περί τα μέσα του 8ου αι. π.Χ. βρίσκουμε σε ομηρικό κείμενο εκφράσεις όπως: «Πανέλληνες και Ἀχαιοί» (Ιλιάδα, Β 530) και «εὐρυχώροιο Ἑλλάδος» (Ιλιάδα Ι, 487) .

2. Το 776 π.Χ. άρχισε η Ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων, στους οποίους τότε γίνονταν δεκτοί για να λάβουν μέρος στους αγώνες μόνο Έλληνες και να δείξουν τις ατομικές επιδόσεις τους. Και περί το 580 π.Χ. είχε διαμορφωθεί ο θεσμός των Ἑλλανοδικών ( = Ἕλλην +δίκη), που είχαν αρμοδιότητα να υποδέχονται τους προσερχόμενους για συμμετοχή στους αγώνες, να αποφαίνονται για την ελληνικότητά τους και να εγκρίνουν ή όχι τη συμμετοχή τους. Με αυτή την αρμοδιότητα, λοιπόν, το 496 π.Χ. «οἱ Ἑλλανοδίκαι ἔγνωσαν (μεταξύ άλλων) τούς Μακεδόνας Ἕλληνας εἶναι….». Έτσι έλαβε μέρος στους Ολυμπιακούς αγώνες και ο Αλέξανδρος ο Α΄ βασιλιάς των Μακεδόνων...3. Το 490 π.Χ. οι Αθηναίοι απέκρουσαν την πρώτη επιδρομή των Περσών (Μήδων) και είχαν 192 νεκρούς, για τους οποίους και έκριναν τιμητικό να στήσουν το γνωστό μνημείο (τον Τύμβο), όπου διαβάζουμε το επίγραμμα: «Ἑλλήνων προμαχοῡντες Ἀθηναῑοι Μαραθῶνι χρυσοφόρων Μήδων ἑστόρεσαν δύναμιν» . ( Οι Αθηναίοι μπροστάρηδες των Ελλήνων ισοπέδωσαν την δύναμη των Περσών)

4. Το 480 π.Χ. οι Πέρσες πραγματοποίησαν δεύτερη επιδρομή, αλλά νικήθηκαν πάλι κατά τη ναυμαχία της Σαλαμίνας και στη συνέχεια στη μάχη των Πλαταιών. Την παραμονή της Μάχης των Πλαταιών ο βασιλιάς Αλέξανδρος Α΄ (των Μακεδόνων), που είχε αναγκαστεί ως υποτελής να συμπορευτεί με τους Πέρσες, όταν νύχτωσε πέρασε αθέατος στο απέναντι στρατόπεδο των Ελλήνων του νότου και τους ενημέρωσε ότι ο Μαρδόνιος ετοιμαζόταν για επίθεση το επόμενο πρωινό. Και για να ενισχύσει την αξιοπιστίαν του είπε στους νότιους Έλληνες: «Ἑλλην κἀγώ εἰμί καί οὐκ ἄν ἐθέλοιμι δούλην ἰδεῖν τήν Ἑλλάδα» (Ἡροδότου Ἱστορίαι, Θ΄45-2)
Ένας από τους υπερασπιστές της Ελευθερίας ήταν και ο Αισχύλος, ο οποίος με τον ενθουσιασμό της νίκης εμπνεύστηκε τη γνωστή τραγωδία του Πέρσαι (η οποία παρουσιάστηκε το 473 π.Χ.). Με τους στίχους 402-405 απέδωσε τον Παιάνα (πολεμιστήριο σάλπισμα) της μάχης / ναυμαχίας: «Παῖδες Ἑλλήνων ἴτε (ορμάτε, προχωρείτε) ἐλευθεροῦτε πατρίδα, ἐλευθεροῦτε δέ παῖδας, γυναῖκας, θεῶν τε πατρώων ἐδη (τους ναούς), θήκας τε προγόνων (τους τάφους), νῦν ὑπέρ πάντων ὀ ἀγών» .

5. Ο Ηρόδοτος (γνωστός ως πατέρας της ιστοριογραφίας) έγραφε την ιστορία της εποχής του το 444 π.Χ. Κάπου (Ἱστοριών Θ΄,144) αφηγείται την απάντηση που έδωσαν οι Αθηναίοι κάποια στιγμή, όταν οι Λακεδαιμόνιοι ανησύχησαν, μήπως μέσα στον κίνδυνο και την αγωνία έναντι πολυάριθμου εχθρικού στρατού φανούν υποχωρητικοί (οι Αθηναίοι). Και είπαν, όπως έγραψε ο ιστορικός πως τίποτε δεν υπάρχει που να τους κάνει να υποχωρήσουν. Ακόμα κι αν το ήθελαν, πολλά είναι αυτά που τους εμποδίζουν και ανάμεσα σ’ αυτά «τό ἕλληνικόν, ἐόν ὁμαιμόν τε καί ὁμόγλωσσον, καί θεῶν ἱδρύματά τε κοινά καί θυσίαι ἠθεά τε ὁμότροπα, των (των οποίων) προδότας γενέσθαι Άθηναίους οὐκ ἄν εὖ ἕχοι» (=η ελληνικότητά τους, που σημαίνει ότι είναι από το ίδιο αίμα κι έχουν την ίδια γλώσσα∙ επίσης, τα κοινά ιερά των θεών τους και οι συναφείς θυσίες και τα ομότροπα ήθη τους, στοιχεία που οι Αθηναίοι δε θα ένιωθαν καλά να τα προδώσουν) .

6. Παρακάμπτοντας πολλά θυμήθηκα ότι κατά τη μάχη παρά τον Γρανικό ποταμό (336 π.Χ.) είχεν ο Αλέξανδρος ο Μέγας ( άλλος ο Αλέξανδρος ο Α΄ που αναφέραμε παραπάνω) και το δυσάρεστο συναπάντημα με Έλληνες που υπηρετούσαν ως μισθοφόροι στον περσικό στρατό. Ως αιχμαλώτους τους έστειλε στη Μακεδονία να υπηρετούν ως εργάτες, με αιτιολογικό της τιμωρίας αυτής «ὅτι Ἕλληνες ὄντες παρά τά κοινῇ δόξαντα τοῑς Ἕλλησιν ἐναντίᾳ τῇ Ἑλλάδι ὑπέρ τῶν βαρβάρων ἐμάχοντο» . ( αν και ήσαν Έλληνες πολεμούσαν εναντίον της Ελλάδος υπέρ των βαρβάρων )

7. Μία ακόμη ενδιαφέρουσα πληροφορία του Αριστοτέλη οφείλω να θυμίσω: «Ὁ καλούμενος ἐπί Δευκαλίωνος κατακλυσμός…..περί τόν ἑλληνικόν ἐγένετο τόπον…περί τήν Ἑλλάδα τήν ἀρχαίαν...αὕτη δ’ἐστιν ἡ περί τήν Δωδώνην καί τόν Ἀχελῶον…ἔνθα ὤκουν οἱ Γραικοί καί οἱ καλούμενοι τότε μέν Σελλοί, νῦν δέ Ἕλληνες» . ( Γραικοί = οι Πελασγοί και γενικά οι Έλληνες. Ο Γραικός ήταν γιός του Θεσσαλού, βασιλιάς της Φθίας, σημερινά Φάρσαλα)
Περίπου δυο αιώνες αργότερα πραγματοποιήθηκε η ρωμαϊκή κατάκτηση. Οι Ρωμαίοι αποκαλούσαν τους Έλληνες Γραικούς, ίσως γιατί ερχόμενοι από τα δυτικά γραικούς πρωτοσυνάντησαν. Πάντως, όταν ολοκληρώθηκε η Ρωμαϊκή κυριαρχία, οι Έλληνες αυτοαποκλήθηκαν ή από τους Ρωμαίους ονομάστηκαν Ρωμιοί (υπήκοοι του Ρωμαϊκού κράτους).

8. Ας παρακολουθήσουμε όμως την πορεία του Έθνους σε χρόνους Μεσαιωνικούς (για τον Ελληνισμό Βυζαντινούς). Τον 6ο αι. μ. Χ. ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Ιουστινιανός αποφάσισε (το 534 μ.Χ.) να καθιερώσει γλώσσα επίσημη για τη νομοθεσία του Κράτους την Ελληνική, ενώ ως τότε το κράτος λεγόταν Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και είχε παράδοση γραφής των νόμων σε γλώσσα λατινική. Στο πρώτο, λοιπόν, διάταγμα (ή Νεαρό νόμο ) του θεώρησε καλό να προτάξει το σκεπτικό της σημαντικής εκείνης απόφασης και έγραψε: «Οὐ τῇ πατρίῳ γλώττῃ τον νόμον συνεγράψαμεν αλλά τῇ κοινῇ καί Ἑλλάδι, ὥστε γνώριμον εἶναι τοῖς ὑπηκόοις».
Δυο συμπεράσματα χρήσιμα και πολύ διδακτικά προκύπτουν:
ότι ο Ιουστινιανός, αν και κυβερνούσε το Ανατολικό Ρωμαϊκό Κράτος, διαπίστωνε ότι ελληνικά μιλούσαν οι πιο πολλοί υπήκοοί του και
ότι πολιτικά φρόνιμο είναι οι νόμοι του κράτους να γράφονται σε γλώσσα κατανοητή από τους υπηκόους. Πάτριος γλώσσα ήταν η Λατινική.

9. Η πορεία αναγνώρισης της ελληνικότητας του Ανατολικού Ρωμαϊκού Κράτους ολοκληρώθηκε έναν αιώνα αργότερα (όταν ο αυτοκράτορας Ηράκλειος αναγνώρισε (το 637 μ.Χ.) ως επίσημη γλώσσα του κράτους την Ελληνική).
Για να συμπληρωθεί η εικόνα ελληνικότητας του Βυζαντίου με δηλώσεις ενός κορυφαίου στοχαστή, νομίζω σωστό να παραθέσουμε μία ακόμη μαρτυρία πολύ εκφραστική. Περί το 1430 μ.Χ. ένας στοχαστής γνωστός, ο Γεώργιος Γεμιστός (Πλήθων), έγραψε ένα υπόμνημα προς τον αυτοκράτορά του (τον προτελευταίο Παλαιολόγο): «Ἑλληνες ἐσμέν ὧν ἡγεῖσθε καί βασιλεύετε, δέσποτα, ὡς ἡ φωνή ἡμῶν καί ἡ πάτριος παιδεία μαρτυρεῖ» (=όπως το βεβαιώνει η γλώσσα μας και η παιδεία μας).

10. Για να σταματήσουμε αυτή την επίμονη πορεία της μνήμης κοινού πολίτη για την ελληνικότητα των Ελλήνων διαμέσου χιλιετηρίδων με αυτοβάπτισή τους στην κολυμπήθρα της Ιστορίας θυμίζουμε μερικά ακόμη περιστατικά που σχετίζονται με την Νεότερη και Σύγχρονη Ιστορία:
Προς το τέλος του 18ου αι. μ.Χ. (του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού) ο Ρήγας Βελεστινλής ή Φεραίος (1747-1798) προσπάθησε να κινητοποιήσει τους Έλληνες (και τους άλλους Βαλκάνιους) για να διεκδικήσουν την ανεξαρτησία τους έναντι της Οθωμανικής Τυραννίας, που είχε επιβληθεί στη Βαλκανική από το 15ο αιώνα μ.Χ. Με τα επαναστατικά κείμενά του (Τα Δίκαια του Ανθρώπου, Το Σύνταγμα, Νέα Πολιτική Διοίκηση, Θούριος…) διατύπωνε τις αρχές του, τις πεποιθήσεις του, αλλά –όπως ήταν εύλογο- απευθυνόταν ειδικά στους Έλληνες. Παραθέτω μόνο μερικές εκφράσεις και προτάσεις του δηλωτικές της αντίληψης και των αισθημάτων του για το Έθνος του:
- Ο λαός, απόγονος των Ελλήνων (Νέα Πολιτική Διοίκησις)
- Εξουσία του Έθνους (Δίκαια του Ανθρώπου, άρθρο 27)
- Η Ελληνική Δημοκρατία, Ο Ελληνικός Λαός (Σύνταγμα, άρθρα 1-2)
- Περί των Εθνικών Συνελεύσεων (τίτλος για τα άρθρα 115-21 του Συντάγματος)
- Σας κράζει η Ελλάδα, σας θέλει, σας πονεί (από τον Θούριο)
- Ύμνος πατριωτικός της Ελλάδος και όλης της Γραικίας προς ξαναπόκτησιν της αυτών ελευθερίας.
- Ελληνίδα, Έλλην, ελληνική διάλεκτος, Ελλάδα (Σύνταγμα, άρθρο 4)
- Για την πατρίδα όλοι να ’χωμε μια καρδιά (από τον Θούριο)
- (Η Χάρτα και η εικόνα του Μεγαλέξανδρου τι ρόλο άραγε παίζουν για τον υπόδουλο ελληνικό κόσμο???…)

11. Ο κορυφαίος εκφραστής του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, ο Αδαμάντιος Κοραής (1749-1833), με όλη τη συγγραφική δραστηριότητά του επιδίωξε εμπλουτισμό της παιδείας των Νεοελλήνων με κείμενα της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας (πλουσιότατης σε περιεχόμενο) με την πίστη ότι «η Παιδεία θα φέρει Ελευθερία».
Με δυο από τις σύντομες συγγραφές του εκφράστηκε πιο έντονα για την ανάγκη αφοσίωσης στην προγονική δόξα και σοφία.
Με τον Διάλογο δυο Γραικών (1804) υπέδειξε ειδικά την προσήλωση σε δυο αρχαία εθνωνύμια: Έλλην – Γραικός, που είχαν επικρατήσει από τα χρόνια τα παλιά. (Θυμίζω ειδικά τις παραγράφους2-4 , 8-12).
Με την Αδελφική Διδασκαλία υπεράσπισε με τόσο ζήλο τις αρχές ελευθερίας που πρέσβευαν οι Έλληνες, ώστε εκφράστηκε με ασυνήθη χαρακτηρισμό για τον συντάκτη κειμένου με τίτλο Πατρική Διδασκαλία, ο οποίος (συντάκτης) υποδείκνυε εθελοδουλεία και υποταγή των Ελλήνων στους Οθωμανούς κατακτητές. Τον αποκάλεσε «ανάξιο του ελληνικού ονόματος» (σελ. 55 της Αδελφικής Διδασκαλίας) .

12. Και στις αρχές του 19ου αι. μ.Χ. ειδικότερα το 1828-31 ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο πρώτος Κυβερνήτης του Νέο - ελληνικού Κράτους και κορυφαίος διπλωμάτης του καιρού του στον ευρωπαϊκό χώρο, συνέβαλε στο να καθιερωθούν δυο εθνωνύμια για τους πολίτες του νέου Κράτους: Έλλην και Γραικός, αυτά που είχαν δεχτεί και επίμονα κρατήσει οι Έλληνες – Γραικοί από τον 6ο π.Χ. αιώνα, για να εκφράζουν εθνική συνείδηση, εθνική ενότητα εθνική αυτοεκτίμηση και εθνική αυτοπεποίθηση.
Κατά το 17ο – 18ο αι. οι υπόδουλοι Έλληνες αναζητώντας πηγές τόνωσης του εθνικού φρονήματος και της ελπίδας για την ανάσταση του γένους έφτασαν να ζωγραφίζουν τους νάρθηκες των εκκλησιών με μορφές που θύμιζαν αρχαία ελληνική σοφία, π.χ. αρχαίους φιλοσόφους και σοφούς. Τέτοιες εικόνες βρίσκουμε σε πολλούς ναούς σε όλο τον ελλαδικό χώρο και πέραν αυτού. Ένα δείγμα από το ναό του Προφήτη Ηλία στη Σιάτιστα: ο ιστορικός Θουκυδίδης κρατώντας ειλητάριο .

13. Μέσα στο 18ο αι. ο Γ. Ζαβίρας, έμπορος πάροικος στην Ουγγαρία με συνείδηση του Έλληνα «απογόνου των παλαιών εκείνων και θαυμαστών Ελλήνων», αποδύεται σε αγώνα ζωής να συγκεντρώσει και να καταγράψει βιογραφία και έργα όλων των Ελλήνων που έζησαν και ήκμασαν από την άλωση της Πόλης ως τις μέρες του και να βεβαιώσει τη συνέχεια του Γένους. Κι αυτό για να αντικρούσει καλβινιστή μοναχό που υποστήριζε ότι μετά την πτώση της Πόλης κανένας Έλληνας συγγραφέας έργου δεν ανεδείχθη.
Καρπός αυτού του πολύχρονου και πολυδάπανου αγώνα του είναι το έργο του: Νέα Ελλάς ή Ελληνικόν Θέατρον, η πρώτη Ιστορία της Νεοελληνικής Γραμματολογίας πριν από το 1804 (έτος θανάτου του Ζαβίρα). Στον εκτενέστατο εύγλωττο και αποκαλυπτικό υπότιτλο του βιβλίου διαβάζουμε: «ἤτοι Ἱστορία τῶν πεπαιδευμένων Ἑλλήνων, τῶν μετά τήν θλιβεράν πτῶσιν τοῦ Γένους ἡμῶν κατάπτωσιν ἀκμασάντων, καί τήν προβεβηκείαν καί ψυχορραγοῦσαν Ἑλλάδα τοῖς αὐτοῖς πόνοις καί ἱδρῶσιν ὡς οἷον τε ἀντιπελαργησάντων καί ἀναζωπυρωσάντων»

Ο ίδιος ο Γεώργιος Ζαβίρας μεταφράζοντας από τα Ουγγρικά το βιβλίο Ούγγρου γιατρού Σαμουήλ Ρατζ Ἰατρικαί Παραινέσεις έγραφε στο Προοίμιο του Μεταφραστού: «Ότι η Ιατρική επιστήμη εστί μία των αναγκαιοτέρων και χρησιμοτέρων επιστημών εις το ανθρώπινον Γένος, τούτο όχι μόνον οι ευγενείς και πεπαιδευμένοι αλλά και οι αγροίκοι και οι πάντη (εντελώς) αναλφάβητοι το ομολογούσιν∙ επειδή αυτή είναι μία αλήθεια αναντίρρητος. Ότι Ημείς οι απόγονοι των παλαιών εκείνων και θαυμαστών Ελλήνων, όπου τοσούτον ετίμησαν και τόσον ηύξησαν αυτήν την επιστήμην, την ολιγωρήσαμεν και την υστερήθημεν εντελώς και τούτο είναι μία αλήθεια». (Από το χειρόγραφο του Γ. Ζαβίρα, που φυλάσσεται στη Μανούσεια Βιβλιοθήκη Σιάτιστας).

14. Ο Γεώργιος Κρέμος προλογίζοντας το έργο του Γεωργίου Ζαβίρα Νέα Ἑλλάς το 1872 έγραφε στη σελ. θ΄ της σημερινής επανέκδοσης του βιβλίου (με την Επιμέλεια και Εισαγωγικές Σημειώσεις του Τάσου Γριτσόπουλου για λογαριασμό της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, 1972): «Φιλοπατρία, παιδεία και πλούτος των εν Ευρώπη Ελλήνων (που ζούσαν τότε σε διάφορες παροικίες στην Ευρώπη) ήσαν τότε τρεις φωσφόροι παρθένοι, αίτινες εκράτουν την φαεινήν της παλιγγενεσίας της Ελλάδος λαμπάδα των εν σκότει Ελλήνων, όπως κάποτε οι πρόγονοί των ελαμπαδηφόρουν προς τιμήν θεότητός τινος….».

15. - Η περίοδος της Ευρωπαϊκής Αναγέννησης και του Διαφωτισμού (15ος-17ος – 18ος αι.) εμφανίζεται και εκφράζεται ως συναπάντημα των Ευρωπαίων με τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, ειδικά την αρχαία Ελληνική Γραμματεία και Τέχνη. Το συναπάντημα εκφράστηκε με θαυμασμό των Ευρωπαίων και κάποτε μια διάθεση συμπαράστασης, με φιλελληνισμό. Συγκεκριμένα: Η Ευρωπαϊκή Αναγέννηση δια του κορυφαίου ζωγράφου της Ραφαήλ έδωσε στην ανθρωπότητα τη Σχολή των Αθηνών και ο Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός εκφράστηκε για την αρχαία ελληνική κοινωνία με θαυμασμό, όπως γράφει σύγχρονη ερευνήτρια, η Claude Mosse, στο βιβλίο της: Ο Αρχαίος Ελληνικός Πολιτισμός στο Διαφωτισμό. Στις σελίδες 7-8 γράφει: «Γιατί (για τους Γάλλους του Διαφωτισμού και της Επανάστασης) δημιουργήθηκε η ανάγκη να αναφερθούν στους Αρχαίους; (γιατί) η Αρχαιότητα πρόσφερε στους ανθρώπους της Επανάστασης «την εικόνα μιας ιδανικής δημοκρατίας…».

---------------------------------------------------------------

1 Θυμίζω ότι εκείνον τον καιρό φαίνεται ότι διαμορφωνόταν το ελληνικό αλφάβητο με φθογγογράμματη γραφή. Αυτή η επινόηση για πρώτη φορά στην ιστορία του ανθρώπου έδινε τη δυνατότητα να επικοινωνούν οι άνθρωποι πέρα από τα όρια του χώρου και του χρόνου τους. Οι διασπαρμένοι στη Μεσόγειο Έλληνες άποικοι γίνονταν ενιαία κοινωνία, ἔθνος ὅμαιμον, ὁμόγλωσσον, με ἤθη ὁμότροπα….
2 Ιστορία του Ελληνικού Έθνους (της Εκδοτικής Αθηνών), τ. Β΄, σελ. 238.
Επίσης, Οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην Αρχαία Ελλάδα (της Εκδοτικής Αθηνών), σελ. 112.
3 Ελλάδα: Ιστορία και Πολιτισμός (εκδόσεις «Μαλλιάρης – Παιδεία»), τ. 2ος, σελ.97-99
4 Αισχύλου, Πέρσαι, στ. 402-405.
5 Ηροδότου, Ἱστορίαι, βιβλίο Θ΄, § 144.
6 Αρριανού, Ἀνάβασις Αλεξάνδρου , Α΄16
7 Αριστοτέλους, Μετεωρολογικά, 352 a-b
8 Φ. Κ. Βώρου, Συμβολή στην Ιστορία της Έννοιας του Έθνους, όπου και η σχετική βιβλιογραφία για τους νεότερους χρόνους των εθνικών κρατών της Ευρώπης.
9 Δ. Φωτιάδης, Η Επανάσταση του ’21, τ. Α, σελ. 82-8. Επίσης: Παν. Κανελλόπουλου, Ιστορία του Ευρωπαϊκού Πνεύματος, τ.2, σελ. 27. Και ΙΕΕ, τ. Θ΄283, 289, Φ. Κ. Βώρου, Συμβολή στην Ιστορία της Έννοιας του Έθνους, σελ. 27.
10 Όλες οι εκφράσεις / προτάσεις από τα Επαναστατικά του Ρήγα, έκδοση της Επιστημ. Εταιρείας μελέτης Φερών – Βελεστίνου «Ρήγας» (με επιμέλεια Δημ. Καραμπερόπουλου, 1994). Επίσης: Φ. Κ. Βώρου, ο.π. σελ.28-30. Γενικά στοιχεία για την πορεία όλη του Ρήγα: Τάσου Βουρνά, Ο Πολίτης Ρήγας ο Βελεστινλή, Αθήνα 1978 (εκδ. «Τολίδης»). Και C.M.Woodhouse, Ρήγας Βελεστινλής, 2009 (εκδ. «Παπαδήμας»).
11 Φ. Κ. Βώρου, ο.π. σελ. 33.
12 Από το βιβλίο του Φ. Κ. Βώρου, Η Διδασκαλία της Ιστορίας με αξιοποίηση της εικόνας, Αθήνα 1993, σελ. μεταξύ 48-49 (εικόνες).
13 Γεωργίου Ζαβίρα, Νέα Ελλάς, 1872 (ανατύπωση 1972).
14 Το έργο είχε γραφεί πριν από το 1804 (έτος θανάτου του Γ. Ζαβίρα) αλλά μόνο ο Γ. Κρέμος μπόρεσε να το εκδώσει το 1872 παρακάμπτοντας ποικίλες δυσκολίες και αντιρρήσεις ακαδημαϊκών κύκλων.
15 Claude Mosse, Ο Αρχαίος Ελληνικός Πολιτισμός στο Διαφωτισμό, μετ. Νατάσσας Φλώρου – Μπιργάλια (1998) (α΄γαλλική έκδοση 1989)
16 Για την ανάλυση του όρου έθνος και τις απόψεις περί αυτού δες Παναγιώτη Κ. Δαμάσκος (2009) Πολιτική και Κοινωνική Φιλοσοφία, εκδ. Συμμετρία Αθήνα σσ. 279 -287.
17 Αλέξανδρους Δελμούζου, Μελέτες και Πάρεργα, τ. 2ος σελ. 33

Επίλογος:

Με τόσες αδιάψευστες μαρτυρίες για Ἕλληνα, Ἕλλάδα, φρόνημα ἑλληνικόν, Ἕλλανοδίκες, Πανέλληνες, εὑρυχώροιον Ἕλλάδα (από τον 7ο αιώνα π.Χ. ως τον 19ο αι. μ.Χ.) είναι επιστημονικά λογικό να μιλάμε για συγκρότηση ελληνικού έθνους το 18ο αι,. μ. Χ., επειδή αυτό ισχυρίζονται μερικοί μελετητές, που τυχαίνει να είναι και καθηγητές, με ελλειμματική ορατότητα ιστορική ή άλλη αρετή ; Και είναι γλωσσικά / εννοιολογικά επιτρεπτό να χρησιμοποιούν χαρακτηρισμούς εθνικισμού για το απελευθερωτικό κίνημα των Ελλήνων του 1821; Δεν έτυχε να δουν ως επιστημονικό χρέος τη διάκριση εθνικισμού / εθνισμού, που έγραψε για μας ο Αλέξανδρος Δελμούζος (από το 1942) ; Και δεν μπορούν να διακρίνουν την πολυπολιτισμική κοινωνία / εκπαίδευση (απόλυτα σεβαστή) από την έκδηλη κοινωνική αγωνία των ανέργων μιας κοινωνίας, της ελληνικής, που διαπιστώνουν ότι κινδυνεύουν από την αθρόα εισαγωγή μεταναστών; Ακόμη και ο καλός Χριστιανός μπορεί από δυο χιτώνες να προσφέρει τον ένα, όχι τρεις!

Δημοσιευμένο στο "Ελλήνων Πνεύμα"

“ΟXI” Σαμαρά στο νομοσχέδιο για τους μετανάστες

Την πρόθεση της ΝΔ να καταψηφίσει το νομοσχέδιο της κυβέρνησης για τη χορήγηση ιθαγένειας και πολιτικών δικαιωμάτων σε μετανάστες γνωστοποίησε ο πρόεδρος της ΝΔ Αντώνης Σαμαράς, αποστέλλοντας αναλυτικό υπόμνημα στον υπουργό Εσωτερικών.

Στη σχετική του δήλωση, μεταξύ άλλων έκανε λόγο για μικροκομματικές σκοπιμότητες του κυβερνώντος κόμματος, υποστηρίζοντας πως το νομοσχέδιό της διευκολύνει την είσοδο μεταναστών παράνομα, ώστε να κάνουν παιδιά στην Ελλάδα, στη συνέχεια να παίρνουν τα παιδιά τους αυτόματα ιθαγένεια και να νομιμοποιούνται έτσι αναγκαστικά και οι γονείς τους.

Αντιπαραθέτοντας την πρακτική που ακολουθείται σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, σημείωσε πως αυτές αν και δεν αντιμετωπίζουν τα κύματα παράνομης και ανεξέλεγκτης μετανάστευσης που αντιμετωπίζει η Ελλάδα παρ’ όλα αυτά υιοθετούν αυστηρές προϋποθέσεις για την πολιτογράφηση και την απόδοση ιθαγένειας.

«Εμείς που αντιμετωπίζουμε οξύ πρόβλημα ανεξέλεγκτης εισροής μεταναστών, αντί να είμαστε πιο προσεκτικοί, κατεβαίνουμε με το νομοσχέδιο αυτό, στο πιο “χαλαρό κατώφλι” απ’ όλους. Πηγαίνουμε αντίθετα με τη λογική, αντίθετα προς το συμφέρον μας, αλλά κι αντίθετα από τους υπόλοιπους εταίρους μας» συνέχισε.

«Δεν μπορεί οι Γάλλοι να ανακαλύπτουν σήμερα τη σημασία και την επικαιρότητα της εθνικής ταυτότητας (ιδιαίτερα για την ενσωμάτωση των μεταναστών στην κοινωνία τους), δεν μπορεί οι Βρετανοί να ανακαλύπτουν τη “Βρετανικότητα”, οι Ισπανοί την “Ισπανικότητα”, και εμείς να φοβόμαστε να μιλήσουμε για την “ελληνικότητα”» σημείωσε ο κ. Σαμαράς και πρόσθεσε:

-Η ΝΔ θα καταψηφίσει το νομοσχέδιο της κυβέρνησης. Θα υπερψηφίσουμε, βέβαια, το δικαίωμα ψήφου των ομογενών.

-Δεσμευόμαστε από τώρα ότι θα καταργήσουμε το νομοσχέδιο όταν θα αναλάβουμε τη διακυβέρνηση της χώρας.

-Επίσης δεσμευόμαστε να ενισχύσουμε τον εθνικό χαρακτήρα της Παιδείας μας, σύμφωνα με το άρθρο 16 παράγραφος 2 του Συντάγματός μας. Για να σηματοδοτήσουμε την ενσωμάτωση όλων στην «ημετέρα παιδεία»....

-Επιπλέον, σε ό,τι αφορά τις επί μέρους ρυθμίσεις, δεσμευόμαστε να νομοθετήσουμε προϋποθέσεις για την πολιτογράφηση και απόκτηση ιθαγένειας, αυστηρά καθορισμένες, όπως προβλέπεται και στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες.

Συμπλήρωσε πως τα παιδιά των νομίμων μεταναστών που γεννιούνται στην Ελλάδα θα παίρνουν με αίτησή τους ιθαγένεια, όταν ενηλικιώνονται κι εφʼ όσον έχουν ολοκληρώσει τουλάχιστον την εννιάχρονη υποχρεωτική εκπαίδευση.

Καταλήγοντας, τόνισε πως η Ελλάδα είναι μια ανοικτή δημοκρατική κοινωνία, «δεν θέλουμε να την κάνουμε “περίκλειστο φρούριο”, αλλά, και δεν θα επιτρέψουμε να γίνει “ξέφραγο αμπέλι”».

Ολόκληρη η δήλωση του Α. Σαμαρά

Στην πρόσφατη ομιλία μου στη Βουλή για τον Προϋπολογισμό είχα προειδοποιήσει την Κυβέρνηση να μην προχωρήσει βιαστικά σε μαζικές νομιμοποιήσεις μεταναστών χωρίς τις προϋποθέσεις που βάζουν τα περισσότερα Ευρωπαϊκά κράτη.

Η Κυβέρνηση δεν άκουσε αυτή την έκκληση.

Σήμερα, λοιπόν, στέλνω στον υπουργό Εσωτερικών αναλυτικό υπόμνημα για τους λόγους που η Νέα Δημοκρατία θα καταψηφίσει το νομοσχέδιο.

Στο ίδιο υπόμνημα γίνονται συγκρίσεις με τις ρυθμίσεις άλλων ευρωπαϊκών χωρών, για να φανεί καθαρά ότι η ΝΔ βρίσκεται εντός ευρωπαϊκής λογικής, ενώ το κυβερνητικό νομοσχέδιο βρίσκεται έξω από κάθε λογική.

Για να εξυπηρετεί μόνο προφανείς μικροκομματικές σκοπιμότητες.

Οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες δεν αντιμετωπίζουν τα κύματα παράνομης και ανεξέλεγκτης μετανάστευσης που αντιμετωπίζει η Ελλάδα. Παρ’ όλα αυτά, υιοθετούν αυστηρές προϋποθέσεις για την πολιτογράφηση και την απόδοση ιθαγένειας.

Εμείς που αντιμετωπίζουμε οξύ πρόβλημα ανεξέλεγκτης εισροής μεταναστών, αντί να είμαστε πιο προσεκτικοί, κατεβαίνουμε με το νομοσχέδιο αυτό, στο πιο «χαλαρό κατώφλι» απ’ όλους! Πηγαίνουμε αντίθετα με τη λογική, αντίθετα προς το συμφέρον μας, αλλά κι αντίθετα από τους υπόλοιπους εταίρους μας…

Είναι ένα νομοσχέδιο που διευκολύνει την είσοδο μεταναστών παράνομα, ώστε να κάνουν παιδιά στην Ελλάδα, στη συνέχεια να παίρνουν τα παιδιά τους αυτόματα ιθαγένεια και να νομιμοποιούνται έτσι αναγκαστικά και οι γονείς τους.

Οι Έλληνες είναι λαός, δεν είναι «πληθυσμός».

Και εκείνο που μετατρέπει το «γεωγραφικό χώρο» σε ενιαία χώρα και τον «τοπικό πληθυσμό» σε λαό είναι η ταυτότητά του.

Δεν μπορεί οι Γάλλοι να ανακαλύπτουν σήμερα τη σημασία και την επικαιρότητα της εθνικής ταυτότητας (ιδιαίτερα για την ενσωμάτωση των μεταναστών στην κοινωνία τους), δεν μπορεί οι Βρετανοί να ανακαλύπτουν τη «Βρετανικότητα», οι Ισπανοί την «Ισπανικότητα», και εμείς να φοβόμαστε να μιλήσουμε για την «ελληνικότητα».

* Η Νέα Δημοκρατία θα καταψηφίσει το νομοσχέδιο της κυβέρνησης. Θα υπερψηφίσουμε, βέβαια, το δικαίωμα ψήφου των ομογενών.

* Δεσμευόμαστε από τώρα ότι θα καταργήσουμε το νομοσχέδιο όταν θα αναλάβουμε τη διακυβέρνηση της χώρας.

* Επίσης δεσμευόμαστε να ενισχύσουμε τον εθνικό χαρακτήρα της Παιδείας μας, σύμφωνα με το άρθρο 16 παράγραφος 2 του Συντάγματός μας. Για να σηματοδοτήσουμε την ενσωμάτωση όλων στην «ημετέρα παιδεία».

* Επί πλέον, σε ό,τι αφορά τις επί μέρους ρυθμίσεις, δεσμευόμαστε να νομοθετήσουμε προϋποθέσεις για την πολιτογράφηση και απόκτηση ιθαγένειας, αυστηρά καθορισμένες, όπως προβλέπεται και στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες.

Σεβόμαστε, βέβαια, τα παιδιά των νομίμων μεταναστών που γεννιούνται στην Ελλάδα. Αυτά θα παίρνουν με αίτησή τους ιθαγένεια, όταν ενηλικιώνονται κι εφ’ όσον έχουν ολοκληρώσει τουλάχιστον την 9χρονη υποχρεωτική εκπαίδευση. Προϋπόθεση που πιστοποιεί τη συμμετοχή τους στην ελληνική παιδεία. Αυτό άλλωστε, προβλέπει και η νομοθεσία μιας σειράς ευρωπαϊκών χωρών με διάφορες παραλλαγές.

Θέλουμε την Ελλάδα «κοινότητα Παιδείας, Παράδοσης και Πολιτισμού». Κοινότητα ανθρώπων που βιώνουν την «ημετέρα παιδεία».

Αυτό είναι το καλύτερο «αντίδοτο» στο ρατσισμό και την ξενοφοβία.

Η Ελλάδα είναι μια ανοικτή δημοκρατική κοινωνία.

Δεν θέλουμε να την κάνουμε «περίκλειστο φρούριο».

Αλλά, και δεν θα επιτρέψουμε να γίνει «ξέφραγο αμπέλι».

Πηγή: Antinews

Σε ποιον από τους τέσσερεις δρόμους -επιλογές θα βαδίσει ;

Από τον Πολίτη

Η δημόσια διαβούλευση μέσω Ιντερνετ του σχεδίου νόμου για την αθρόα πολιτογράφηση αλλοδαπών που ζουν μόνιμα στην Ελλάδα έληξε και παρά την κινητοποίηση του κομματικού μηχανισμού του ΠΑΣΟΚ ( και την μεγάλη λογοκρισία που επιχειρήθηκε), ώστε να υπάρξει ανατροπή των αρνητικών σχολίων και απόψεων στο opengov.gr, 7 στους 10 πολίτες κατέθεσαν δημόσια την αντίθεσή τους στο αμφιλεγόμενο σχέδιο νόμου του υπουργείου Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης.

Το γεγονός αυτό οδήγησε τον υπουργό κ. Γιάννη Ραγκούση να προχωρήσει σε «διευκρινιστικές» δηλώσεις, χαρακτηρίζοντας …ξενοφοβικούς και μισαλλόδοξους (sic!) τους πολίτες που… ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά του να συμμετάσχουν στη δημόσια διαβούλευση! Σύγχυση εν κρανίω και ….φροντιστηριακά μαθήματα «Δημοκρατίας», όπως αυτή εννοείται από την κυβέρνηση!

Συγχρόνως δημοσκόπηση της Αlco που δημοσιεύτηκε σε Κυριακάτικη εφημερίδα (Πρώτο Θέμα) αποτυπώνει με σαφήνεια ότι το αποτέλεσμα του ισολογισμού των αρνητικών-θετικών σχολίων της ηλεκτρονικής διαβούλευσης, απηχεί KAI την συνολική άποψη των Ελλήνων πολιτών.Σύμφωνα μ` αυτή οι πολίτες λένε καθαρό και δυνατό «OXI» στη σχεδιαζόμενη από την κυβέρνηση παραχώρηση με συνοπτικές διαδικασίες της ελληνικής ιθαγένειας σε περίπου 250.000 μετανάστες που ζουν στη χώρα μας.

Συγκεκριμένα, στην ερώτηση εάν πρέπει να δίνεται ιθαγένεια στους μετανάστες και εάν ναι υπό ποιες προϋποθέσεις, το 24,2% απαντά «OXI», το 61,1% απαντά «NAI, αλλά με αυστηρές προϋποθέσεις» ( θέση που απηχεί και την άποψη της ΝΔ) και μόνο το 9,6% απαντά «ΝΑΙ, με χαλαρές προϋποθέσεις» όπως αυτές εκφράζονται από το ΠΑΣΟΚ.

Είναι χαρακτηριστικό μάλιστα ότι οι πλέον αυστηροί στο θέμα των προϋποθέσεων είναι οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ (ποσοστό 67%) ερχόμενοι σ` ευθεία αντιπαράθεση με τις επιλογές της κυβέρνησης, ενώ «ΟΧΙ» ανεξαρτήτως προϋποθέσεων λένε οι ψηφοφόροι της Ν.Δ. (ποσοστό 30%).

Σε κάθε περίπτωση, η απόλυτη πλειοψηφία των ερωτηθέντων (ποσοστό 52%) ζητά να γίνει δημοψήφισμα για το θέμα της ιθαγένειας, ενώ το 38,5% διαφωνεί. Οι πλέον ένθερμοι υποστηρικτές του δημοψηφίσματος είναι οι ψηφοφόροι της Ν.Δ. (ποσοστό 59,2%) και ακολουθούν του ΠΑΣΟΚ (ποσοστό 46,2%).

Στην περίπτωση λοιπόν του αμφιλεγόμενο σχέδιο νόμου που επιχειρεί η κυβέρνηση να ψηφίσει για νόμο του κράτους , θα κριθεί η «ποιότητα» της Δημοκρατίας που ευαγγελίζεται η κυβέρνηση.

Με αυτά τα δεδομένα της δημόσιας διαβούλευσης και των δημοσκοπήσεων, οι αρχές και οι κανόνες της Δημοκρατίας επιβάλουν είτε την απόσυρση του αμφιλεγόμενου σχεδίου ,είτε την τροποποίηση του επί το αυστηρότερο όπως επιθυμεί η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών.
Τρίτη επιλογή που έχει η κυβέρνηση είναι να το «φέρει» σε δημοψήφισμα αναλαμβάνοντας τις συνέπειες ενός βροντερού χαστουκιού από την κοινή γνώμη .

Υπάρχει και η τέταρτη επιλογή φυσικά. Αυτή είναι η αδιαφορία της κυβέρνησης στην θέληση των πολιτών και να το περάσει «ως έχει». Σ` αυτή την περίπτωση όμως η αντίδραση των πολιτών δεν θα λάβει χαρακτήρα χαστουκιού όπως στην προηγούμενη επιλογή , αλλά θα έχει χαρακτήρα κοινωνικής αναταραχής και επώδυνης ( για το ΠΑΣΟΚ) … «κλωτσιάς» από την εξουσία.

Η κυβέρνηση λοιπόν καλείται να επιλέξει σε ποιον από τους τέσσερεις δρόμους -επιλογές θα βαδίσει! Εν κατακλείδι ,παραφράζοντας ελαφρώς τον νομπελίστα Γάλλο συγγραφέα Albert Camus ,να (της) υπενθυμίσω ότι : Η πολιτική Ζωή και ο πολιτικός Θάνατος είναι συνεπακόλουθα των πολιτικών επιλογών μας!

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ κ. ΠΑΝΑΡΕΤΟ

Αξιότιμε κύριε Υφυπουργέ,

διάβασαμε στο Blog σας panaretos τα εξής:

Δευτέρα, Ιανουάριος 04, 2010

Εκλογές Κοσμητόρων και Πρυτάνεων

Στο περιθώριο της συνάντησης που είχα σήμερα με πρυτάνεις πανεπιστημίων και προέδρους ΤΕΙ για τα επαγγελματικά δικαιώματα, μου τέθηκε το θέμα του κατά πόσον θα εξαιρεθούν οι κοσμήτορες από την εφαρμογή του νόμου για τις θητείες πανεπιστημιακών οργάνων

Διευκρίνισα -και το επαναλαμβάνω εδώ για ενημέρωση- ότι δεν θα υπάρξει καμμία εξαίρεση από την εφαρμογή της ισχύουσας διάταξης. Ούτε φυσικά θα αλλάξει του χρόνου η διάταξη .

Το θέμα των θητειών των πανεπιστημιακών οργάνων δεν μπορεί να να σχετίζεται με πρόσωπα. Αλλαγή της διάταξης θα έχει έννοια μόνο όταν αλλάξει ο τρόπος διοίκησης των πανεπιστημίων.


Αν λοιπόν πράγματι κ. Υφυπουργέ είστε ανοικτός σε δημόσια συζήτηση και διάλογο θα περιμένουμε απάντησή σας στο εξής ερώτημα:

Σε ποια χώρα του κόσμου και για ποιο αξίωμα υπάρχει απαγόρευση επανεκλογής για δεύτερη συνεχόμενη φορά???Γνωρίζουμε ότι οι νυν πρυτάνεις σας έχουν προτείνει το δίκαιωμα ανανέωσης για μία ακόμη φορά και στη συνέχεια να μην έχουν το δικαίωμα ποτέ μέχρι τη συνταξιοδότησή τους να θέσουν ποτέ εκ νέου υποψηφιότητα.

Με το να αρνείστε μία τέτοια δίκαιη ρύθμιση δεν επιτρέπετε στους πρυτάνεις να ολοκληρώσουν το έργο που ήδη έχουν αρχίσει.
Πριν από μερικούς μήνες κατήρτισαν οι ίδιοι τον τετραετή προγραμματισμό του πανεπιστημίου που διοικούν , τον οποίο -μόνο στην ελλάδα συμβαίνουν αυτά!!!- θα τον εφαρμόσουν οι επόμενοι πρυτάνεις!!!!!

Αν πράγματι θέλετε να βοηθήσετε το ελληνικό Πανεπιστήμιο απελευθερώστε το από τις ΜΑΦΙΕΣ των ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΝΕΟΛΑΙΩΝ, ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΠΟΧΡΩΣΕΩΝ.

Διαφορετικά κρατάτε το Πανεπιστήμιο (τους νυν πρυτάνεις που θα θελήσουν να ξαναθέσουν υποψηφιότητα και τους νυν υποψηφίους- ΟΜΗΡΟ τους.


(Να θέσουμε υπόψιν στους αναγνώστες ότι παρόμοια επιστολή στείλαμε προς τον Πρωθυπουργό της χώρας αλλά δεν λάβαμε ποτέ απάντηση.

Η ηλεκτρονική διακυβέρνηση έχει αυτιά μόνο για συγκεκριμένους???)


ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΑΣ.

Με εκτίμηση

Από το ιστολόγιο UDemand