Το παρόν ιστολόγιο δημιουργήθηκε από εκπαιδευτικούς που υπηρετούν ή υπηρέτησαν στη Λήμνο και ασχολείται με θέματα που αφορούν στην Ελληνική Παιδεία κι εκπαίδευση, στην πολιτική, αλλά και με ό,τι θεωρηθεί επίκαιρο ή ενδιαφέρον. Αναδημοσίευση των πιο ενδιαφερόντων θεμάτων (κατά τους συγγραφείς) της Ελληνικής και ξένης blogόσφαιρας.
Οι απόψεις στα άρθρα που αναδημοσιεύονται εκφράζουν τους συγγραφείς τους κι όχι το ιστολόγιο.
Επικοινωνήστε ελεύθερα στο Magistri.Limnou@gmail.com

Τετάρτη, 20 Οκτωβρίου 2010

«Τα φάγαμε όλοι μαζί»

Tου Χρηστου Γιανναρα

Ακόμα και ο πιο στυγνός κυνισμός, η ιταμότητα, έχει όρια. Μόνο η θρασύτητα του κομματικού αμοραλισμού δεν έχει. Είναι αχαλίνωτη. Το αποδείχνει η φράση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης, η «ερμηνεία» του για την οικονομική χρεοκοπία της χώρας: «Τα φάγαμε όλοι μαζί (κυβερνώντες και κυβερνώμενοι), σας διορίζαμε για χρόνια»! Σίγουρα το ΠΑΣΟΚ δεν είναι απλώς κόμμα, είναι κοινωνικό σύμπτωμα. Δημιούργησε ανθρωπολογικό τύπο.
Με δεδομένη την καταλήστευση του κοινωνικού χρήματος από το κομματικό κράτος, την επιτροπεία που επέβαλαν στη χώρα οι δανειστές της, χαμένη την εθνική κυριαρχία (το ομολόγησε ευήθως ο πρωθυπουργός), οι αυτουργοί του εγκλήματος θέλουν να μας πείσουν ότι είμαστε συνένοχοι. Ναι, από τα πιο ύπουλα τεχνάσματα κάθε απανθρωπίας είναι η προσπάθεια να ενοχοποιηθεί το θύμα. Και για λόγους δυσεξήγητων ψυχολογικών διεργασιών το θύμα είναι συνήθως ευεπίφορο στην ενοχοποίηση. Το ξέρουν οι αετονύχηδες της ιδιοτέλειας κομματάνθρωποι, από καταβολής ελλαδικού κράτους.
Εχουν αλλοτριώσει συνειδητά και από πρόθεση την αντιπροσωπευτική δημοκρατία σε σύστημα πελατειακών σχέσεων: εξαγοράζουν ψήφους (δηλαδή συνειδήσεις) αντιπαρέχοντας διορισμούς στο Δημόσιο. Κάθε κόμμα εξασφαλίζει τα «δικά του παιδιά» σε απίστευτους αριθμούς – ξέφρενο και διαρκές όργιο γιγαντισμού του κράτους. Και όταν η οικονομία καταρρέει γιατί δεν αντέχει να συντηρεί στρατιές αργόσχολης δημοσιοϋπαλληλίας, τότε επιστρατεύεται το τέχνασμα της ενοχοποίησης των θυμάτων: Μισή ενοχή δική μας, μισή δική σας, «τα φάγαμε μαζί».
Λογική και αντανακλαστικά μαστροπών: Προσφέρουν δόλωμα την αμειβόμενη με χρήμα ακολασία (προάγουν σε ακολασία) και στη συνέχεια λοιδορούν και προπηλακίζουν το θύμα για εκπόρνευση, διαφθορά, εκμαυλισμό. Θέλουν να αγνοούν ότι ο ρόλος που οι πολίτες αναθέτουν στον πολιτικό είναι να διακονεί (να «υπουργεί») τις κοινές ανάγκες, όχι να εκμαυλίζει ψηφοφόρους, εξαγοράζοντας την ψήφο τους για τη δική του εξουσιολαγνεία. Είναι φυσικά εύκολο να μεταβάλλεις τον πολίτη σε πελάτη: η φύση του ανθρώπου ρέπει στην ιδιοτέλεια, η ανάγκη για εξασφάλιση, για σιγουριά, είναι ορμή ενστικτώδης, αδυσώπητη, ανταποκρίνεται αντανακλαστικά στο δόλωμα του ρουσφετιού.

Γι’ αυτό η εξουσία είχε πάντοτε αυτονόητα και παιδαγωγικό χαρακτήρα, υπηρετούσε το κοινωνικό γεγονός, το άθλημα των σχέσεων, της συνύπαρξης, όχι τη θωράκιση ατομικών συμφερόντων.
Η φράση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης «μαζί τα φάγαμε» δικαιολογεί και νομιμοποιεί την πιο αδίστακτη αντικοινωνική συμπεριφορά της εξουσίας, παραπέμπει στην εκφραστική μαστροπών, στην απανθρωπία της αδιαφορίας για κάθε λογική κοινωνικού υπουργήματος. Δεν συμβιβάζεται με πολιτικό αξίωμα, με την τιμή της διακονίας ελπίδων και στόχων του λαού, διαχείρισης της εμπιστοσύνης του. Αλλά το κρίσιμο ερώτημα είναι: πότε επιτέλους θα αφυπνισθεί σε στοιχειώδεις επιγνώσεις αυτός ο λαός, πότε θα συνειδητοποιήσει ότι είναι μόνο θύμα, όχι συνεργός των φαυλεπίφαυλων επαγγελματιών της εξουσίας.
Πότε θα απαιτήσει καινούργιο Σύνταγμα, θεσμική απελευθέρωση από τον ζυγό της κομματοκρατίας.
Η οικονομία βυθίζεται όλο και πιο αδιέξοδα στην ύφεση, οι στρατιές των απελπισμένων ανέργων πληθύνονται καθημερινά, η παραγωγή μειώνεται δραματικά, η αγορά φθίνει, τα καταστήματα κλείνουν με πρόοδο γεωμετρική που, κυριολεκτικά, πανικοβάλλει. Ομως τα δύο κόμματα εξουσίας έχουν, ολοφάνερα, πρώτο τους μέλημα τις επερχόμενες εκλογές τοπικής αυτοδιοίκησης. Ο πρωθυπουργός επαναλαμβάνει τα ίδια και τα ίδια τετριμμένα στερεότυπα για τα εγκλήματα της Ν.Δ., με τόσο φτηνιάρικη εμπάθεια και τόσο κραυγαλέα μονομέρεια, που τελικά μάλλον αμβλύνει τη λαϊκή οργή για τους αντιπάλους του, τη μεταστρέφει σε αηδία και απέχθεια για τη δική του μικροϊνική ρητορική. Πολιτικό λόγο σε τόσο χαμηλό διανοητικό και γλωσσικό επίπεδο ίσως δεν είχε ακούσει ποτέ άλλοτε στην παρακμιακή της κατρακύλα η ελληνική κοινωνία.
Και η άκρα ευτέλεια του πρωθυπουργικού λόγου επιβάλλεται ως κεντρικό θέμα κάθε Δελτίου Ειδήσεων (καταλαμβάνει τα δύο τρία περίπου του συνολικού τηλεοπτικού χρόνου) στα κρατικά κανάλια. Απαντάει ο εκπρόσωπος της αξιωματικής αντιπολίτευσης με ανάλογου επιπέδου ευφυολογήματα, ώστε ο απελπισμός του κάποιας νοημοσύνης πολίτη να ολοκληρώνεται τεκμηριωμένα. Σίγουρα υπάρχει ενοχή της ελλαδικής κοινωνίας γι’ αυτό το ανατριχιαστικό κατάντημα. Οχι επειδή «τα έφαγε μαζί» με τις κομματικές συντεχνίες της κλεπτοκρατίας, αλλά επειδή δεν προσβάλλεται από το κρετινικό τους επίπεδο, δεν αντιδρά, είναι έτοιμη να ψηφίσει και πάλι τους επίσημους εγκαθέτους της κλεπτοκρατίας (ή τους ευνοουμένους της) στην τοπική αυτοδιοίκηση.
Το συνετό (σοφό θα έλεγα) κομμάτι του ελλαδικού πληθυσμού (ελάχιστο αριθμητικά, αλλά όχι ευκαταφρόνητο σε δυναμική επιρροής) δεν ψηφίζει ιδεολογικές ετικέτες, ψηφίζει πρόσωπα. Στην πρόκριση προσώπων, στην αξιολόγηση προσώπων, στην εμπιστοσύνη σε πρόσωπα απηχείται ελληνική ιδιαιτερότητα αιώνων: εθισμοί στην ευθύνη της ελευθερίας, όχι πειθάρχηση σε αυθεντίες «ορθής» ιδεολογίας και «αποτελεσματικής» ηθικής. Ετσι, το συνετό κομμάτι της ελλαδικής κοινωνίας θα ήταν μάλλον έτοιμο να ευνοήσει τη μετάθεση εμπιστοσύνης από τον μειονεκτικό γόνο των Παπανδρέου στον Αντώνη Σαμαρά: Εστω και μόνο για το κουράγιο του να αντιπαλέψει επί χρόνια τη μητσοτακική παραλλαγή του παπανδρεϊσμού και παρά τη συμπόρευσή του με τον ύστερο, τον ανεκδιήγητης ανικανότητας, καραμανλισμό.
Με άλλα λόγια: το εκλογικά (και σοφά) περιφερόμενο κομμάτι της ελλαδικής κοινωνίας, οι πολίτες που κάθε φορά κρίνουν και ψηφίζουν το μη χείρον, θα ήταν μάλλον έτοιμοι να δώσουν και στον Α. Σαμαρά ιστορική ευκαιρία, να του εμπιστευθούν την παλιγγενεσία της πατρίδας, έστω λίγους μόνο μήνες μετά το καραμανλικό (του βραχέος) φιάσκο. Αρκεί να είχαν πειστήρια για την τόλμη του να διακινδυνεύσει ριζικές αλλαγές. Και τα πειστήρια θα ήσαν δύο: Αν μιλούσε «άλλη» γλώσσα. Και αν έβαζε βαθιά, αμείλικτα το μαχαίρι στο σαπισμένο από χρόνια κόμμα της Ν.Δ.
Δεν θα ήταν κάτι απλό να μιλούσε «άλλη» γλώσσα ο Α. Σαμαράς. «Αλλη» γλώσσα θα σήμαινε άλλη θέα της πραγματικότητας από αυτήν που έχει σήμερα, άλλη νοο-τροπία (τρόπο του νοείν), άλλες ιεραρχήσεις προτεραιοτήτων, άλλες κοινωνικές στοχεύσεις, άλλη αίσθηση της ελληνικότητας, άλλη εκδοχή της πολιτικής. Και από όλες αυτές τις κατακτημένες διαφορετικότητες θα προέκυπτε άλλο λεξιλόγιο, άλλη εκφραστική, άλλη φυσιογνωμική σημειολογία. Σήμερα ο Α. Σαμαράς είναι για την ελλαδική πολιτική σκηνή «μία από τα ίδια», διότι τίποτε από τα όσα προϋποθέτει μια «άλλη» γλώσσα δεν μοιάζει να το διαθέτει.
Το τι σημαίνει «βαθιά το μαχαίρι στο σάπιο κόμμα», είναι προφανέστερο. Ο Α.Σ. δεν τόλμησε να αποκόψει θαρραλέα ούτε τις πιο κραυγαλέες περιπτώσεις ανίκανων, διεφθαρμένων, μαΐστρων της φαυλότητας. Πληρώνει γραμμάτια υποχρέωσης σε υποστηρικτές της αρχηγικής εκλογής του και όσες αλλαγές τόλμησε σε διευθυντικές κομματικές θέσεις, μοιάζει απλώς να μετέβαλαν τις ισορροπίες του παραγοντισμού (όχι και τη λογική του παραγοντισμού) στη λειτουργία του κόμματος. Τα κριτήριά του για την αξιολόγηση της ανθρώπινης ποιότητας είναι εντελώς απογοητευτικά στην περίπτωση των υποψηφίων που ευνόησε για τις εκλογές αυτοδιοίκησης – ο εξοργιστικά αποτυχημένος στην πρώτη του θητεία δήμαρχος Αθηναίων, οι προσβλητικές της αξιοπρέπειας παρουσίες στο ψηφοδέλτιό του, ο ανύπαρκτος στον κοινωνικό στίβο υποψήφιος περιφερειάρχης Αττικής, και πάει λέγοντας.
Στον ορίζοντα δεν υπάρχει δυνατότητα για τιμωρό απάντηση στην ιταμότητα που μας καθιστά όλους συνένοχους της κλεπτοκρατίας.

Από την Καθημερινή

3 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Αγαπητέ Κύριε Γανναρά.
Τουλαχιστον οι μισοί Ελληνες συμφωνούν μαζί σας. Κι εγώ είμαι ένας από αυτούς που όχι μόνο συμφωνώ αλλά και υποστηρίζω και αναφέρω σε κάθε ευκαιρία.
Ενα είναι το όπλο για την εξάλειψη της αρωστημένης κατάστασης, όπως κι εσείς περιγράφετε.
Αντίδραση.
Βραχυπρόθεσμα μπορεί να φανερωθεί μέσα από την πάλη των ανθρώπων με μαζική συμμετοχή σε κινητοποιήσεις.

Μακροπόθεσμα όμως, διότι έχουμε να κάνουμε πλέον με την αλοιωμένη σκέψη μας, για τους γνωστούς λόγους και τρόπους, μακροπρόθεσμα λοιπόν πρέπει να εφαρμοσθεί κάποιο σχέδιο.
Το μόνο σχέδιο που έχει δυνατότητα να επιτύχει, όχι μόνο διέρχεται μέσω αλλά είναι αυτό καθεαυτό που ονομάζουμε ΠΑΙΔΕΙΑ.
Ισως να χρειαστεί οι Δάσκαλοι να αντιδράσουν ώστε μετά από 3 γενιές να μπορέσετε να ξαναγράψετε τα παραπάνω και να γίνονται κατανοητά από το μεγαλύτερο μέρος του λαού μας.
Μεγαλόπνοο το σχέδιο, αλλά μην ξεχνάτε οτι με αυτής της χρονικής διάρκειας σχέδια των "άλλων", φτάσαμε εδώ που φτάσαμε.
δάσκαλοι (επίτηδες όχι κεφαλαίο) δημόσιοι υπάλληλοι, διαμόρφωσαν τον "μέσο" Ελληνα του σήμερα.
Μετά αναλαμβάνει η "Εταιρεί" , ο εργασιακός τομέας, και βέβαια και οι δύο προηγούμενη , χαίρουν την αμέριστη συμπαράσταση των ΜΜΕ.

Αντιστροφή του κλίματος λοιπόν ΤΩΡΑ, με πρώτους και καλύτερους τους Δασκάλους, της κάθε βαθμίδας.

Οταν πηγαίνεις σε πόλεμο , διάλεξε συμπολεμιστές, λένε.
Έχουμε το δυναμικό?
Είναι ικανοί οι Δάσκαλοι? ή έχει πλέον η αποχαύνωση προχωρήσει σε μη αναστρέψιμα στάδια;
ή το χειρότερο είναι ΒΟΛΕΜΕΝΟΙ;;;
Όπως κάθε ανθρωπάκι έχει "δικαίωμα" να αισθάνεται!!!

Αν δεν μπορέσουν οι Δάσκαλοι, σύμφωνα με την Ιστορία, αναλαμβάνουν οι Συνταγματάρχες!!
Δυστυχώς.
Και πάλι μεταπολίτευση και πάλι Δημοκρατία και πάλι χρέη και η Ιστορία επαναλαμβάνετε, δυστυχώς.

Να γιατί οι Δάσκαλοι μόνο μπορούν να εκπληρώσουν το σχέδιο.
Να διαμορφώσουν Ανθρώπους Ελεύθερους με Κρίση και Συνείδηση.
Να παρέχουν Γνώση και να αντιδράσουν στην "παιδεία της εκπαίδευσης".
Η εκπαίδευση είναι δουλειά κυνοτρόφων.


Αν δεν μπορέσουν οι Δάσκαλοι, Ο Γιανναράς ο 56ος , πάλι τα ίδια θα αναρτά.

Δεν είναι κακό η αντίδραση και η απείθεια σε κακούς νόμους.
Είναι υποχρέωση του κάθε σκεπτόμενου.

Την ειλικρινή Εκτίμισή μου.
σε σας και το έργο σας.

Τα συγχαρητήριά μου για τους συντηρητές αυτού του blog.

Νίκος Β.

Ανώνυμος είπε...

Κε Γιανναρά

Αν οι Δάσκαλοι δεν κατανοήσουν οτι ΔΕΝ είναι δημόσιοι υπάλληλοι
Αν τα σχολία συνεχίζουν να ΜΗΝ μορφώνουν και να παρέχουν Γνώση
Αν δε στηθεί ένα πλάνο μόρφωσης διάρκειας 3 γενεών
Αν οι Δάσκαλοι δεν αντριδράσουν σε άδικα και κακά νομοθετήματα
Αν οι Δάσκαλοι δεν επικοινωνούν με τους γονείς για το καλό των μαθητών
Αν δεν ξεκινήσουμε από τα σχολεία, της κάθε βαθμίδας
Ο Γιανναράς ο 56ος τα ίδια θα γράφει, δυστυχώς.
Σας εκτιμώ και σας σέβομαι.
Αλλά δεν είναι δα και τόσο κακό να μην δέχεστε εσείς οι Δάσκαλοι να υπακούσετε σε κάκιστα νομοθετήματα.
Πρέπει οι Δάσκαλοι να αιθανθούν Δάσκαλοι και όχι Υπάλληλοι του Δημοσίου.
Δείξτε τον δρόμο στα παιδιά
Αμφισβητήστε πρώτοι.

Με εκτίμιση
Νίκος Β.

PANAGIOTIS είπε...

Αγαπητέ Νίκο Β., φοβούμαι πως δεν έχουμε το κατάλληλο δυναμικό ( κάποια στιγμή απευθύνεις το ερώτημα - προφανώς προς κάθε ενδιαφερόμενο).
Αν το είχαμε, οι κυρίαρχες αξίες του σήμερα δεν θα ήταν η αποτελεσματική απάτη κάθε είδους, και η ατομική αυθαιρεσία.
Και μάλιστα, πιστεύω ότι δεν έχουμε το κατάλληλο δυναμικό, επειδή απλούστατα δεν μπορούμε να το παράγουμε.
Όταν θα μπορέσουμε, θα αρχίσει και η αργή μεταβολή προς το καλύτερο ( αν και δεν θα πρέπει να θεωρούμε δεδομένο το ότι θα συμβεί κάτι τέτοιο.Πρέπει να το καταλάβουμε όλοι: δεν έρχεται αυτόματα η βελτίωση. Για να υπάρχει ελπίδα να έρθει αργά-αργά, είναι υποχρεωτικό να το θέλουμε, και να προσπαθήσουμε πολύ γι' αυτό. Και πάλι, τίποτα δεν είναι σίγουρο. Εμείς, ακόμα πιστεύουμε ότι τα προβλήματά μας οφείλονται σε κάποιους άλλους. Οπότε, γιατί να θελήσουμε να βελτιωθούμε?).