Το παρόν ιστολόγιο δημιουργήθηκε από εκπαιδευτικούς που υπηρετούν ή υπηρέτησαν στη Λήμνο και ασχολείται με θέματα που αφορούν στην Ελληνική Παιδεία κι εκπαίδευση, στην πολιτική, αλλά και με ό,τι θεωρηθεί επίκαιρο ή ενδιαφέρον. Αναδημοσίευση των πιο ενδιαφερόντων θεμάτων (κατά τους συγγραφείς) της Ελληνικής και ξένης blogόσφαιρας.
Οι απόψεις στα άρθρα που αναδημοσιεύονται εκφράζουν τους συγγραφείς τους κι όχι το ιστολόγιο.
Επικοινωνήστε ελεύθερα στο Magistri.Limnou@gmail.com

Σάββατο, 18 Σεπτεμβρίου 2010

Παραμένουμε αμετανόητοι

Πολύ εύστοχα σχόλια!

Βέβαια, διατυπώνονται με καθυστέρηση πολλών ετών.

Θυμάμαι το κλίμα του 1993, όταν η τότε κυβέρνηση Μητσοτάκη προσπαθούσε να περάσει μέτρα που ήταν κατά πολύ ηπιότερα αυτών που λαμβάνονται τώρα.

Θυμάμαι τα τότε δημοσιογραφικά σχόλια, και αναρωτιέμαι:

Γιατί να μην λαμβάναμε τότε την ήπια εκδοχή αυτών των μέτρων ( ήπια μπροστά σε αυτά που λαμβάνονται τώρα που μειώνονται ακόμα και οι αποδοχές των χαμηλοσυνταξιούχων), με σκοπό το να μην φτάσουμε εδώ που φτάσαμε ( στον γκρεμό) , και να λαμβάνουμε τώρα μέτρα κατά πολύ σκληρότερα με σκοπό να αναστρέψουμε την τελική πορεία προς το βάραθρο?

Σε τελική ανάλυση, ποιος ή ποιοι βγήκαν κερδισμένοι από αυτή την τεράστια και αδικαιολόγητη καθυστέρηση?

Μάλλον τα "ρουσφετάκια" του ΠΑΣΟΚ από την δεκαετία του 1980 ( που τώρα συνταξιοδοτούνται χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα), αλλά και κάποιες εταιρείες που είχαν έναν κύριο πελάτη: ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ.

Θα μου πεις, κάλλιο αργά παρά ποτέ.

Είναι και αυτό.

Όσο για εμάς τους απλούς πολίτες που "είμαστε εκτός κόλπου"???

ΑΣ ΠΡΟΣΕΧΑΜΕ.

Δεν ήθελε και πολύ σοφία για να καταλάβει κάποιος ότι ο κατήφορός μας δεν μπορούσε να συνεχιστεί γα πάντα!



Παραμένουμε αμετανόητοι

Tης Tασουλας Kαραϊσκακη

Ας μην αυταπατώμεθα. Αν δεν μας άρεσε η κοινωνία μας, θα φροντίζαμε με κάποιο τρόπο, επίπονα, αργά, να την αλλάξουμε. Αλλά δεν θέλουμε κάτι τέτοιο. Εχουμε βολευτεί μέσα στο ελληνικής κοπής κοινωνικό νεφέλωμα όπου επιτρεπτό είναι αυτό που μας εξυπηρετεί. Και ενώ καταδικάζουμε τα κακώς κείμενα (δηλαδή όσα, συνήθως, θίγουν τα προσωπικά μας συμφέροντα) δεν κάνουμε τίποτα για να αναδιοργανώσουμε μια χώρα, τη δική μας, με μηχανισμούς διακυβέρνησης πολλαπλά στρεβλωμένους από τα ιδιωτικά και συντεχνιακά συμφέροντα.

Δεν συμφωνούμε με το πλαφόν στην τιμή της βενζίνης (λίγο πάνω από τη μέση τιμή); Το κλείνουμε το βενζινάδικο. ΄Η, δεν υπακούμε στο μέτρο. ΄Η, άλλη τιμή αναγράφουμε και σε άλλη τιμή πουλάμε. ΄Η πιέζουμε και καταφέρνουμε να αποσυρθεί η «οροφή». Αποφασίζεται απεργία; Ακολουθούμε τη λογική της αρπαχτής. Με τεχνητή έλλειψη των αγαθών, ανεβάζουμε τις τιμές. Ανακοινώνεται αύξηση στον ΦΠΑ; Εκτινάσσονται οι τιμές προκαταβολικά.

Καμία αναστολή. Παρά το πολυσυζητημένο κυνήγι των κερδοσκόπων, των επίορκων, των φοροφυγάδων, πιστεύουμε ότι νόμοι και μηχανισμοί ελέγχου υπάρχουν μόνο για να κάνουν επιλεκτικά αισθητή την παρουσία τους. Οχι λόγω ηθικής ανεπάρκειας συγκεκριμένων ατόμων σε έναν σήμερα συνεπέστερο ελεγκτικό μηχανισμό (κυβερνητική εκδοχή), αλλά γιατί όλο το σύστημα είναι κακοφορμισμένο. Τόσο βαθιά διεφθαρμένο που αποθαρρύνει κάθε αναγεννημένη βούληση για κάθαρση.

Στην Ελλάδα καταφέρνουμε να επιβιώνουμε γιατί ζούμε «ελεύθερα». Με ένα δικό μας στρεβλό τρόπο έχουμε επιτύχει αυτό που έχουν ονειρευτεί πλήθος πολιτικοί επιστήμονες για τις κοινωνίες του μέλλοντος, δηλαδή μια αρραγή αυτοκυβερνώμενη πολιτεία, όπου τα άτομα υφίστανται τη μικρότερη δυνατή παρακώλυση από το κράτος. Ως ελεύθεροι επαγγελματίες, ως μικροί ή μεγάλοι επιχειρηματίες, δεν συνεχίζουμε να πληρώνουμε όσο φόρο θέλουμε; Δεν υφιστάμεθα (ακόμη) όσους και όποιους ελέγχους θέλουμε; Ως ιδιοκτήτες ή εργολάβοι δεν εξακολουθούμε, στις σημερινές βασανιστικές ημέρες της εθνικής κρίσης, να κτίζουμε ή να επεκτείνουμε όπου και όπως θέλουμε; Ως δημόσιοι λειτουργοί δεν καλύπτουμε τον δόλο ή τη βαρεμάρα μας με τις «ελλείψεις σε προσωπικό»; Ως τοπικοί άρχοντες δεν λέμε και ξελέμε χωρίς καμία κύρωση, δεν προωθούμε τα επωφελή από τα κοινωφελή έργα, δεν διαθέτουμε κατά το δοκούν τους δημόσιους πόρους;

Στην Ελλάδα επιβιώνουμε γιατί ζούμε «δημοκρατικά» - κάνουμε συνεχώς διάλογο. Δεν έχει σημασία αν δεν ομονοούμε. Είναι και αυτό έκφραση δημοκρατίας. Ούτε αν παρακάμπτουμε τους έχοντες προτεραιότητα, λαδώνοντας. Είναι γιατί μισούμε τη γραφειοκρατία που είναι εχθρός της δημοκρατίας. Στην Ελλάδα έχουμε επιτύχει την πιο ναρκισσιστική εκδοχή της. Κάθε πολίτης υπακούει στον δικό του ατομικό νόμο - είναι ο μόνος τρόπος για να αποφύγει την υποταγή στη βούληση των άλλων.

Ποιος είπε ότι είμαστε σε βαθιά μεταμέλεια, σε οδυνηρή αναδίπλωση; Παραμένουμε αμετάπειστοι. Ποιος είπε ότι είμαστε σε σύγχυση; Ξέρουμε πολύ καλά τι θέλουμε, πολίτες και κυβερνώντες: το συμφέρον μας. Μέχρι να χάσουμε πλήρως τον έλεγχο - θα μας τον έχουν πάρει.


Δεν υπάρχουν σχόλια: